Zaterdagochtend was het dan zover, voor het eerst in een vliegtuig met Senne en Meis.
Senne was best een beetje gespannen, hij zei het ook. Zenuwachtig in mijn buik. Dat had ook zo zijn effect op mij.
Allemaal een tas en een paspoort. Door de douane, nog een keer zwaaien naar opa en oma, foto, en lopen maar.
Bij de bagage-check door het poortje. Meis liep met haar arm tegen het poortje aan dus de mevrouw moest met haar piepapparaat langs heel haar lijf. Niks aan de hand. Senne deed het poortje piepen tot twee keer toe, dus daar moest de mevrouw een meneer voor roepen. "Ik moet hem fouilleren. Vindt u het goed dat ik hem fouilleer?" Jep. Het waren de knopjes van zijn broek, bleek na een sessie met de handscanner.
Naar het vliegtuig. Het stond er al, groot en wel. Even plassen nog, dat had papa gezegd, goed idee. Daarna het vliegtuig in.
"Oh she`s too darn cute." Merkte de stewardess op.
De kinderen hadden toch windowseats samen, ik aan de andere kant van het gangpad naast hen. Ze waren blij, dus ik liet het zo. Levert ook leukere foto`s op natuurlijk.
Het opstijgen was geweldig. Of, vét, zoals Senne zegt. Echt wel leuk hoor. We zaten wel boven de vleugel, maar konden er voor en soms erachter kijken naar België. Kleiner en kleiner.
Toen kreeg Senne zijn DS, en Meis ging alle knopjes uitproberen.
Het eten was lekker, jazeker. We hebben allemaal gegeten. Ik mijn bord leeg (wauw) en Meis vroeg: in het vliegtuig kun je ook genoeg hebben he? Toch?
De vlucht duurde acht uur. Dat is best lang, maar je bent steeds bezig. Een lollie pakken voor het opstijgen. Een nieuwe lollie pakken omdat ze de ene laat vallen. Vlees snijden voor de ene, en de andere en dan via een ingenieuze volgorde van dienbladen en tafeltjes omhoog en omlaag weer in je eigen stoel zitten en eten. Met kind één naar de wc. Met de ander ook. DS pakken, koptelefoon zoeken. Iedere keer dat freakin` tafeltje waar wat opstaat. Cola opdeppen.
Meis viel uiteindelijk wel in slaap bij mij op schoot. Terug in haar stoel omdat het seatbeltsign aanging, en ze sliep door. Zelf twee halve films gezien en een beetje bubble bobble, een beetje animaniacs gedaan. Dutten ging niet omdat er dan steeds wel weer een kind iets wilde weten. Ach ja, het is ook gewoon midden op de dag, ergens.

Landen. Senne vraagt:"Mama, als we in Amerika zijn, hè, wat zullen we dan eens gaan doen?" Ik zeg DS-en, hij wil wel naar een zwembad. Op mijn opmerking dat Erik en Jonneke dat in hun tuin hebben:"Whoohoo!"
Het landen is super, en Senne zit met twee keer twee vingers in de lucht te joelen. Net een achtbaan! En we worden allemaal blij want nog even en dan zien we papa, Schat!
Na het halen van de bagage wandelen we zo Amerika binnen. Vingerafdrukken afgeven, op de foto zonder bril. De Customsmeneer vindt dat ik zo voor 12 of 14 kan doorgaan, maar na mijn `And still..` mag ik toch door. De kinderen rennen zo Michiels armen in, ik kus Erik en Jonneke en Marnix gedag. We zijn er. En hoe! Blij, vrolijk, prima.
Een uur later liggen de kinderen in het zwembad en zit ik met lemonade op de porch.

USA 2009

Wednesday 22nd of July

Na een k*tnacht heb ik de fiets gepakt en wilde ik de Davis-trail gaan doen. Eerst even langs de fietsenverhuurder om iets aan de voorderailleur te laten doen (het is zijn fiets dus ik doe niets). Beetje ouwehoeren en de Davis-trail zou een stuk makkelijker moeten zijn dan wat ik dinsdag had gefietst. De trail begon goed, over een soort van heide met afentoe een bos totdat we in de buurt kwamen waar bomen gerooid werden. Ten eerste was het nogal zoeken naar het oorspronkelijk pad omdat de machines alles platgewalst hadden (lang leve de gps anders was het me niet gelukt) en ten tweede werd het ook steeds zompiger, een soort van rood/bruin waterige klei dat overal onder zat. Het spul waar je overheen rijdt lijkt op gras/heide maar kan vanalles verbergen, van die poelen tot scherpe stenen en de combinatie tussen die twee. En daarna kwam dus de rock-section. En het ging van erg naar desastreus. Stel je wat technische paden in de Ardennen voor en doe dat maal 10 en dan zonder stukken waar je even uit kan rusten en je hebt de Davis-trail. In het bos waar je constant tussen kleine rotsen door moet rijden had ik nauwelijks controle over de fiets door het über-brede stuur en als je uit het bos kwam reed je continu over slippery grote rotsen. Achteraf hoorde ik dat dat gebied moonrocks heet. In feite heb ik vandaag zo`n beetje evenveel gelopen als gisteren. En dan was dit dus de easy-trail. Hier werden trouwens 2 weken geleden belangrijke nationale wedstrijden gefietst en er is 1 pad over de moonrocks waarover je helemaal fietsend boven zou moeten kunnen komen. Als je de moonrocks gewend bent. En op je eigen fiets fietst. Na de moonrocks ging het rotspad dus weer het bos in waar langs het pad wel heel veel van die grote rotsen met grotten stonden. Hm, beren wonen in holen en grotten toch? Ik wilde blijven fietsen omdat ik dan de meeste herrie maak en moest me constant focussen op het pad (na elke grote rots kon je werkelijk alles verwachten) en zo ver mogelijk vooruit kijken of ik geen beer zag. Om de gps maakte ik me al niet meer druk, daar keek ik pas op als er een kruising kwam. weer met de billen dichtgeknepen gefietst dus. En toen had ik er genoeg van. Mijn slaapzak irriteert me, het alleen zijn irriteert me en nou begon het fietsen me ook al te irriteren. Dus toen besloot ik de fiets vanmiddag nog terug te brengen en terug richting Washington te rijden of een ander national park. Waar ook een cheap motel is. Maar ik denk dat het Washington gaat worden. Dus tijdens het fietsen ben ik even redenen gaan bedenken om de fiets terug te brengen:
- Het stuur is veel te breed
- De handvatten zijn veel te smal waardoor al het gewicht op het gewricht van mijn duimen rust en die begonnen pijn te doen, gisteren ook al
- De shifters zitten te dicht op m`n handen dus ik schakel steeds zonder dat ik het wil, als ik ze verder naar binnen zet moet ik weer mijn handen verplaatsen als ik wil schakelen, niet fijn
- Er zitten mechanische schijfremmen op. Dat ben ik gewoon niet meer gewend, remmen kost dus veel kracht, zoveel dat ik een paar keer kramp in m`n handen kreeg
- De banden zijn veel te smal, 2", terwijl ik thuis met 2.3" en 2.4" rijd. En ja, dat is wereld van verschil, helemaal op die glibberige rotsen
- Ik krijg maar geen grip op de fiets in het algemeen, ik herken de grenzen van de Rush niet
- De demper (Float R) is ruk. Je wipt alle kanten op.
- De Lefty is veel te sponzig, ook als je hem harder oppompt maar daar zou ik nog mee kunnen leven
Hm, dat was het wel. Redenen genoeg dus om morgen weer te gaan. Het voelt een beetje als een afgang. Ik zou hier echt graag willen rijden met m`n eigen fiets maar nog belangrijker, met de lui van m`n groepje. Want mocht ik daar op de moonrocks m`n arm of been breken, dan zit ik goed in de shit. Kortom, het voelde niet veilig dus.

Dus nou zit ik weer bij de tent, heb de fiets al ingeleverd. Lekker met een grote kop thee en een vliegje dat nou al dit verhaal lang me zit irriteren door op m`n onderbeen te kriebelen maar eerlijk gezegd verdenk ik hem er zelfs van me te bijten. Zal eens kijken of ik toevallig op z`n kroost zit. Later!

En dan nog 2 quotes die op m`n huidige gemoedstoestand slaan. De eerste komt uit de Bhagavad Gita:
`O Krisna, de geest is rusteloos, woelig, sterk en onbuigzaam. Volgens mij is hij even moeilijk te beteugelen als de wind`
En dan nog uit het boek dat ik nu aan het lezen ben:
`Als ik mijn gedachten vraag zich koest te houden, beginnen ze verbijsterend gauw last te krijgen van (1) verveling, (2) woede, (3) gedeprimeerdheid, (4) bezorgdheid, of (5) alle vier bovenstaande punten`
En daar laat ik het voorlopig bij. Morgen weer een dag.
(7/24/2009 3:05:19 PM) door Michiel (2 reacties)

Tuesday 21st of July

De volgende dag begon om 5.45 wat ik nog heb kunnen rekken naar 6.30u maar toen zat ik me echt te vervelen en kreeg ik zin in koffie en omdat Rianne er niet is, moest ik dat toch echt zelf doen. Rond een uur of 9.00u kon ik de fiets gaan halen, hij is oké, beetje aftands maar hij heeft een lefty. En een stuur van 1m breed. Een praatje gemaakt met de eigenaar. Niets over zwarte beren... Terug naar de tent gefietst en nog snel een broodje gegeten (nee, geen hamburger, een broodje kaas) om een klein rondje te gaan maken. Het was het idee dat ik eerst een rondje deed van 25km om een beetje te wennen aan de fiets om vervolgens terug te komen, nog wat te eten en dan een rondje van ongeveer 50km. Awel. En weer heb ik me verkeken op de afstanden. Het begon allemaal wat lafjes met een lang stuk over de weg maar alla. Na een tijdje gingen we dan eindelijk een singletrack op. En wat voor 1. Het duurde niet lang of ik kon afstappen. Rotsen overal. Zie foto`s. En het duurde dan ook niet lang voordat ik de eerste berenpoep tegenkwam. In eerste instantie dacht ik, och, kan ook paardenpoep zijn. Maar toen ik vlak daarna ook redelijk verse berensporen tegenkwam moest ik toch wel even slikken. Aangezien het pad zo rotsig en smal was kon ik absoluut niet fietsen. Achteraf heb ik ongeveer 4-5 mile met dichtgeknepen billen de fiets aan de hand moeten meezeulen over de rotsen en riviertjes. Omdat het geregend had waren alle struiken nat en aangezien het pad 50cm breed was werd ik zeiknat. Na iets meer dan uur kwam er eindelijk weer een stuk waar ik grote delen kon fietsen. En na een tijdje trof ik een stel die ik blijkbaar betrapte op het meenemen van denneappels, foei! De man wist me gerust te stellen dat de beren niet zoveel doen. Als ze rechtop staan zijn ze bijna even groot als hij en ik en ze wegen ongeveer 200 lbs. Gewoon stil blijven staan dan lopen ze vanzelf weg was zijn advies. Tenzij het cubs zijn, dan moet je in de tegenovergestelde richting rennen en hopen dat je niet tussen de cubs en hun moeder inzit. Brrrr. Afijn, na een mile of 5 kom ik weer in de bewoonde wereld en gooi ik een blik op de o zo beroemde blackwater falls. I`ve seen them bigger!
En o ja, inmiddels is het ook beginnen te regenen. Alweer! En ik had nog wel zo`n zin in een kampvuur, heb ik al dat hout voor de kat ze k*t gekocht!

Terug bij de tent een lekker gebakken eitje gegeten, wat onweer gefilmd en nu echt weer de tent in want het begint weer te gieten en ik had het net een beetje warm. Gelukkig was ik net klaar met de koffie, which reminds me, die wordt koud. Later!
(7/24/2009 3:03:29 PM) door Michiel (0 reacties)

Monday 20th of July

Zondag familiedag

Goed, de rest van de zondag. De uren daarvoor.
Mastodon. Begon als bulldozerherrie, klaarde wat op en werd toch wel prettige harde muziek. Goedemorgen bij een broodje gezond.
Dan lachen, naar de Jeugd van Tegenwoordig. In België/op RW, worden nederlandse formaties meestal lachwekkend afgemaakt. De Jeugd werd aangekondigd als: weet u, er zijn zo van die nederlanders, die vallen nogal mee. Ze zijn hier allevier: de Jeugd van Tegenwoordig!
Ze maakten er een gezellige lachwekkende en belgen-terugpakkende show van, ik heb me kapotgelachen en veel gesprongen. De Belgen stonden tot aan het eind van de vlonders buiten de Marquee braaf mee te springen als Willie of Vieze zei dat dat moest.
Op het hoofdpodium misten we daardoor echter Seasick Steve. Een zwerver die nu een contract bij Warner heeft, met nummers als: "I started out with nothing, and I still got most of it left", gebracht met een 3 snarige gitaar. Er waren er nog maar twee van over, hoorde ik later.
Toen kwamen er dreigende wolken. Voor het eerst eigenlijk, dit weekend. Het bleef niet bij dreigen en we werden onder de zoete klanken van Lady Linn and her Magnificent Seven, zeiknat. Zomp zomp deden de schoenen. En de zon kwam niet meer terug, dus het was ook koud.
Gelukkig vielen de Black Eyed Peas wat tegen, dus we zompden naar de auto voor schone droge kleren. Kon ik mijn felroze rokje weer aandoen, voor het Afscheid.
De Kaiser Chiefs, bij ons aka de zjefkes, hebben zich nog een keer of twintig voorgesteld. Dat was ook wel nodig, want volgens mij was de chief Chief wel een pound of twintig kwijtgeraakt met al dat gespring de afgelopen jaren.
En toen dan toch dat laatste optreden van NIN. Het is een voorlopig afscheid enzovoorts, maar goed. Het is voor nu over. Blij dat we zijn gegaan en dat we mooi vooraan stonden, samen.

Okee, deze twee mogen ook niet missen in het NINaanbod: Wish (live 2008, of de oude video) en Head like a hole.
(7/19/2009 11:31:07 PM) door Rianne (1 reacties)

De zaterdag

Single mom stuff

De vrijdag

Alweer warm, alweer een goeie dag voor ons

Het weer is vandaag fantastisxh!

De tent staat

peace love and rock werchter!

Marikenloop 2009

Buiten-foto`s

Meivakantie bijna voorbij

Maandag is er weer school. En daar wil natuurlijk ook iedereen wel weten hoe of wat.
Met Meis heb ik afgesproken dat er een fotoboekje meegaat.
Tadaa!

Meis logeert in het ziekenhuis

Meivakantie: logeren in het ziekenhuis

Wat gaat er gebeuren vrijdag? Eens kijken of ik het kan uitleggen, het medische stukje. Voor het meemaakstukje is Meis vandaag met Michiel naar het ziekenhuis geweest, voor mij blijft dat dan nog even een verrassing.
Medisch gezien.
Zoals eerder uitgelegd heeft Meis een oor wat hopelijk slechts tijdelijk niet goed functioneert (links). In dat oor verzamelt zich steeds stug vocht (`lijm`, glue) achter het trommelvlies, waardoor ze slecht hoort. We hopen dat dit in de komende jaren beter wordt.
Rechts heeft ze een atelectase graad IV. Haar trommelvlies is naar achteren of naar binnen gevallen, en ligt als een slappe doek over de gehoorsbeentjes heen. Normaal gesproken staat het trommelvlies gespannen aan het einde van de gehoorsgang, en heeft zo twee taken. De ene taak is het opvangen van geluidstrillingen en doorgeven aan de gehoorsbeentjesketen. De andere taak is het afsluiten van het middenoor (de ruimte met de gehoorsbeentjes) van de buitenwereld.
Bij Meis vervult het beide taken niet meer.

Daardoor hoort ze natuurlijk slechter, vandaar het gehoorapparaat. De vorige keer is er een schroefje (plus reserve-schroefje) in het bot achter haar oor geplaatst, deze keer komt het plugje erop (het `knopje`) zodat haar gehoorapparaat zonder elastiek op haar hoofd kan.
Daar kijken we met z`n allen naar uit. Want door die rottige elastiek laten we thuis vaak het gehoorapparaat weg, maar oh oh oh dat is vermoeiend! Wij moeten allemaal harder praten, alles herhalen. En schreeuwen op een niet-boze toon is heel lastig. En Meis is snel beledigd, en boos.

Doordat haar middenoor niet meer zo goed beschermd is, kan er rommel op plekken blijven hangen waar het normaal niet eens komt. Oorsmeer, huidcellen die normaal gesproken naar buiten afgevoerd worden.
Die cellen klonteren samen, gaan zitten groeien en broeien. Dat heet een cholesteatoom en dat heeft Meis helaas nu in haar oor. Dat had ze nog niet toen ze om dat te checken een CT kreeg, maar de opererende arts heeft er wel een zien zitten toen ze geschroefd werd in december. Bovendien groeit het hard. Het moet er uit want het scheidt ook nog eens enzymen af, dat de omliggende structuren kapot kan maken.

De opererende arts wil twee dingen doen. Drie, als je het aanbrengen van het `knopje` meetelt. Daarnaast dus het weghalen van het cholesteatoom, wat echt net zo uitgesneden moet worden als een `echte tumor`. En hij wil het trommelvlies weer recht en strak zetten, zodat het middenoor beter beschermd is. Het kan zijn, dat hij ook titanium gehoorsbeentjes plaatst. Het trommelvlies plus de eventueel nieuwe gehoorsbeentjes kunnen samen natuurlijk het gehoor ook al veel verbeteren. Dat is een bijkomstigheid.
De succesratio van de trommelvlies-rechtzet-operatie is slechts 30%. Het gaat dus met name om het weghalen van het cholesteatoom, en om de aansluiting voor het gehoorapparaat.

Vrijdagochtend moet ik om half acht met Meis in het ziekenhuis zijn. Ze wordt ergens in de ochtend geopereerd. En daarna blijven we die dag en een nacht in het ziekenhuis.
Ik heb kadootjes gekocht en we bedenken steeds dingen die meemoeten. Het eerste waar ze mee aankwam was: `pizza!` Helaas staat in de folder dat er geen eten mee mag. Knuffels wel, kadootjes ook.
Maar we zijn allemaal blij als het voorbij is.
(4/30/2009 12:35:36 AM) door Rianne (2 reacties)

Senne blijft op athletiek

Naar school

Zoals gezegd veel huiswerk. Dus heb ik hobby`s die vergadertijd `s avonds vergen geschrapt, en moet ik minderen in het aantal afleveringen Law&Order dat ik consumeer. En moet er een plekje zijn waar ik kan gaan zitten en aan de slag ga, in plaats van dat ik moet wachten tot kinderen me láten, of tot ik mijn spullen weer bij elkaar heb. Dat plekje is nog in wording, tot die tijd zit ik boven op onze slaapkamer (fout!) tenzij ik beneden zit natuurlijk.

nieuwe studieplek

Aanstaande maandag is de eerste inhoudelijke dag. We hebben er wel al twee startdagen opzitten.
We? Ja, we. De opleiding duurt twee jaar, het theoretische deel. In die periode trek je dus wekelijks op met een stel andere artsen met ambities in dit veld, en de onderwerpen die aan bod komen zullen bij tijd en wijle ook `veel over jezelf zeggen`, eventueel confronterend zijn. Het is dus belangrijk dat je je veilig voelt, dat het een groep is die elkaar vertrouwt.
Tot nu toe zit dat wel snor. Op dag twee al was er een gevoel van naar elkaar toe trekken, veel humor, veel persoonlijke gebaren. Het voelt goed.
Het is een heel gevarieerde groep. Twee vrouwen uit Afghanistan, een man met een lange geschiedenis als tropenarts en bij Unicef, een vrouw die in opleiding was tot radiotherapeut, een (nederlands) meisje dat zich vier jaar geleden tot de islam bekeerd heeft, een vrouw uit Roemenië, één uit Hongarije, veel mensen met kinderen thuis, een vrouw die nog altijd een beetje spijt heeft van haar keuze van geneeskunde bóven het conservatorium. In leeftijden variëren we van 28 tot 58. Helaas, vrees ik tenminste, zijn de meesten (14 van de 17) enkel in de 0-4 jarigen zorg werkzaam. We zullen zien wat een impact dat heeft op de studie.

En het begon op de eerste dag al zo:
Een vrouw zich aan mij voor, simpelweg omdat zij na mij de kamer binnenkwam. Ik zei: "Ik ken jou!", maar wist dan niet waarvan natuurlijk. Later bleek dat onze wegen eventueel tijdens mijn co-schap in de JGZ, of waarschijnlijker tijdens een van de vele keuzeblokken klinische genetica hebben gekruisd.
Hoe dan ook, in de eerste koffiepauze die we hadden, kwam ze naast me lopen en vroeg:
"Wordt jouw kwebbel altijd gewaardeerd?"
Ik moest er om lachen, en uiteraard bleek al gauw dat zij de vraag zichzelf wel vaker stelde over háár kwebbel. Maar het feit dat zij zo snel dit aan mij durfde te vragen, wist dat dat zou kúnnen. Dat blijkt tot nog toe typerend voor de groep.

(3/4/2009 11:10:03 PM) door Rianne (3 reacties)

Twee avondbezigheden

Het raakvlak van jeugdgezondheidszorg en forensische geneeskunde is bij het duistere gebied van kindermishandeling.
SPUTOVAMO staat voor Soort letsel, Plaats van het letsel, Uiterlijk van het letsel, Tijd verstreken sinds het ongeval, Oorzaak van het letsel, Veroorzaker van het letsel, Anderen aanwezig, Maatregelen genomen naar aanleiding van het ongeval en Oude letsels.
Een ezelsbruggetje om een letsel bij een kind zo te beschrijven dat eventueel voor kindermishandeling verdachte letsels boven water komen. Daarnaast dient te worden nagegaan of het verhaal van kind en verzorger(s) overeenstemmen, of het verhaal past bij het letsel, of de reactie van de betrokkenen als adequaat beschouwd kan worden. Dan nog leidt dit alles hoogstens tot een verdenking.
Verdenking is hier (we praten over artsen) een medische verdenking: kan mishandeling de oorzaak zijn van het letsel. Kindermishandeling dient altijd deel uit te maken van de differentiaal diagnose, het lijstje mogelijke oorzaken dat dient te worden uitgesloten danwel bevestigd. Heel vaak kan het heel snel worden weggeveegd, is er geen reden om aan kindermishandeling te denken. Maar die keren dat het wel mogelijk de oorzaak is, vind je alleen door het altijd te overwegen.
Artsen nemen op dit moment de vernieuwde Meldcode Kindermishandeling in gebruik. Deze meldcode is een handreiking wat te doen wanneer er mogelijk sprake is van kindermishandeling. De meldcode geeft aan wat je in ieder geval dient te doen (overleg met een collega, overleg met het AMK) en wijst de vermoedende arts op zijn of haar taak niet los te laten. Wanneer je vermoedens hebt van kindermishandeling dien je het ofwel uit te sluiten en dit ook te benoemen in het dossier, ofwel hulp te bieden danwel te zorgen dat die geboden (en aangenomen!) wordt. Het geheel is gericht op het voorkomen of stoppen van kindermishandeling. Het contact met het AMK is in ieder geval consultatief, en het is in geval van het falen van de hulpverlening gericht op melden.
Melden is dus de laatste stap, als er geen hulp lijkt aan te slaan.
Gezien de nieuwste campagne ingezet door minister Rouvoet, geldt dit "laat niet los" principe voor alle burgers: Wat kan ik doen? Kijk niet weg. Bel het AMK (0900 123 123 0) voor advies wanneer je je twijfels hebt over hoe er met een kind wordt omgegaan.
(3/25/2009 11:13:26 PM) door Rianne (1 reacties)

Ik twitterde dat ik rende

Athletiek

zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen

En verder? Verder worden hier denk ik nog altijd foto`s verwacht van de carnaval. Wordt tijd, klopt. Wie weet.
Verder vooral: deze week de eerste startdag van mijn opleiding! Ik heb er zo`n zin in, ongelooflijk gewoon. Laptop, plekje boven opgeruimd om te kunnen studeren. Boel leren over het werk dat ik al twee jaar doe nu.
De meeste mensen in mijn werk, leerkrachten en andere mensen op scholen bijvoorbeeld, zijn verbaasd dat ik een opleiding ga doen naar het werk dat ik al doe. Dat is aan de ene kant een compliment, ik grap dan ook keer op keer (*gaap*) "ja ja, ik spéél nu alleen maar jeugdarts", aan de andere kant zorgwekkend. Het drukt me met de neus erop dat wat ik zeg ontzettend serieus genomen wordt. En ik kan ook vrij stellig dingen uitkramen. Zelfs een vraag kan stellig klinken. Maar ik probeer ook te laten zien dat ik het heel vaak ook niet weet. Dit werk bestaat zoveel uit vragen die je nooit eerder (precies zo) hebt gehad. Wie kan het dan zeker weten?
Ik ben dan ook aan de andere kant van het enthousiasme ook wel huiverig voor wat ik allemaal ga leren. Hoe vaak ik ga denken: oh die en die heb ik wat dit betreft behoorlijk in de kou laten staan, of die had ik beter kúnnen helpen als ik dít had geweten. I`ll keep you posted.
Over dat posted-keepen gesproken, ik heb zojuist een Twitter-account aangemaakt. Omdat nu ook Jeugdgezondheidszorg en Jeugd-en-Gezin twitteren, en ik níks wil missen natuurlijk. Dikke kans dat ik het snel weer delete, wat ik er nu van zie is het namelijk nét níks.
Nou ja, weet je. Ik laat het even hierbij. Volgende keer meer, of eerst die foto`s van de carnaval nog?
(3/16/2009 9:29:00 PM) door Rianne (0 reacties)

De eerste foto`s

Ongerust over carnaval

Ik heb haar verzekerd dat het zeker minstens vijf dagen duurt. En als we dan nog niet klaar zijn, dan gaan we gewoon nog even door.
Nou, dát kan echt niet, volgens Meis, maar het is wel een opluchting dat het toch zeker vijf dagen is.
Want morgenvroeg begint het met schoolcarnaval. In de middag heeft Michiel ambtenarencarnaval, en terwijl hij daarvan terughobbelt, hebben de kinderen scoutingcarnaval.
Zaterdag gaat Beppie Kraft hier nog een tandje harder aan dan vandaag, en zaterdagavond gaan wij de stad in. En vanaf dan goan veer weer loos! Of zoe get.
De pekskes zijn bijna af. Zoals altijd zijn ze al weken voor de carnaval bijna af.
Tja, de kinderen blijven Senne Sonic the Hedgehog, en Meis wordt Stinkie Winkie en oranje draak, en misschien nog indiaantje of spaanse danseres of prinses of sneeuwwitje.

Maar voor Michiel en mij ben ik weer helemaal uit m`n creatieve dak gegaan dit jaar. En Tess voor zichzelf ook, het was een goed begin van mijn beetje ouderschapsverlof, drie weken achterelkaar naar de mèrret.
U gaat het zien. Eerst moet het écht af.
(2/19/2009 10:39:20 PM) door Rianne (0 reacties)

Today I saw God, and she was black

Hoe mooi is het dan, dat de allereerste wet die Barack Hussein Obama heeft ondertekend, een wet is die vrouwen meer mogelijkheden biedt voor gelijke waardering van gelijk werk op te komen. De Lilly Ledbetter wet.
Proost!
(Dit was het eerste logje gepost vanaf mijn eigen laptop, verdiend met spaarloon van mijn eerste baan! Proost!)
(1/29/2009 11:37:36 PM) door Rianne (2 reacties)

Tomorrow, tomorrow

Schaatsen

Serious Request 2008

En nu, Meis de stoere meid.

Eerst dat verhaal even.
We hebben vanwege het rampengebit/gebied van Meis een andere tandarts gezocht, één die wat ruimer in openingstijden zit dan die van ons voorheen, en één die officieel angsttandarts is. Meis heeft een gat in een kies waar je echt geen tandarts voor hoeft te zijn om dat gat te zien. En dan in een kies die blijft zitten tot je een jaar of twaalf bent. Als je daar niks aan doet, wacht je eigenlijk gewoon op een vette ontsteking, en lopen je andere tanden en kiezen ook meer risico op cariës. Het moet gefixt dus.
Deze tandarts zag nog in drie andere kiezen gaatjes. Balen!
Nou, twee keer naar die tandarts geweest voor een uitgebreide poetsbeurt, om te wennen aan plaats en arts. Ging goed! Gisteren dan tijd voor het eerste vulproces. Michiel was mee, en vertelde dat de tandarts echt heel goed de verdovingsspuit wist te verbergen, maar dat Meis zich het apezuur schrok van de prik. Joh.
Daarna een flink drama, Michiel naar de wachtkamer, toch maar erbij, en vastgehouden door drie man (tandarts, assistente en nadat Meis de tandarts in zijn gezicht had geschopt, lenig kind, ook maar de benen door papa). Maar het eerste gaatje is gevuld.
En Meis vond het niet leuk, heeft thuis een half uur gedut om bij te komen.

Toch zei ze (desgevraagd, niet geheel spontaan hoor) aan tafel, dat het niet leuk is, maar dat het toch maar moet. Senne zei dat hij ook een gaatje wilde, zodat hij net als Meis was (?!). Meis werd boos op haar broer, hoe dom! "Anders eten de beestjes in de tand de hele tand op!"
Dat had ze dus heel goed onthouden van het hele verhaal van de tandarts, en ze is immers een grote meid.
Goed, na het eten in bad. En daarna wilde ik dus die pleistertjes er af. Meis wilde dat pertinent niet.
Eerst (deel A van de pedagogische aanpak) uitgevogeld waarom dan niet. Na wat gesoebat kwam het eruit: vallen die dingetjes er dan niet uit?
Nee schat, de dokter heeft het goed dichtgemaakt, die dingetjes zitten in je bot (dat harde) maar daar zit nog een beetje spier en huid (zacht en glad) overheen.
Nou dat hielp even, maar ze had toch geen zin in pijn van de pleisters.
Hmm. Ik bedacht een afspraak waar ze zich daarna wel in kon vinden: Meis telt tot vijf, en iedere keer als ze bij vijf is, stop ik met pulken. Wat betreft Deel B van de pedagogische aanpak ligt de uitdaging er vooral in je er ook aan te houden: echt stoppen met pulken.
Meis kan heel snel tot vijf tellen!
Na een paar keer wilde zelf wel. En dan gaat het tellen steeds langzamer, en uiteindelijk haalt ze de pleisters er zelf af.
Zie de foto voor het prachtige resultaat.

Meis: "Dat heeft de dokter mooi gedaan, he mama?"
(12/19/2008 12:05:20 PM) door Rianne (2 reacties)

Screwed

Het duurde maar en het duurde maar. Terwijl de dokter had verteld dat ze al wat wakker aan het worden was. En ik wachtte, deed nog een Landleven-woordzoeker, wachtte en wachtte. En daar kwam ze. De schone slaapster. Ze was wel wakker, maar ook niet. Ik kletste een tijd met de verpleegster over haar oren en wat er allemaal mee was, vroeg "ben je wakker?", maar niks.
De beer was ook geopereerd, getuige het verband om zijn hoofd en de pleisters.
Toen de pleeg weg was, ik Meis een zoen op haar nek gaf en fluisterde "ik hou van jou", fluisterde ze voor zich uitstarend maar lachend terug "ik hou van jóú". Daar is ze weer.
We tutten nog wat aan, Meis wil rust, niks, geen geklets. De dokter komt nog een keer langs, de slaapdokter ook, en daarna de verpleegkundige nog.
Na ranja, plassen, meer ranja, een ijsje en een uurtje is het tijd om aan te kleden. En om half vier waren we thuis.
Senne en Meis liggen nu samen in het grote bed, en ik kruip er vannacht bij. Ze wilde geen pijnstilling, dus we zien wel hoe de nacht loopt. Het is weer helemaal Meis, met alleen een dikkig plekje achter haar rechteroor waar een paar hechtingen te zien zijn. En oh ja, ze hoort wat beter.

Meis met beer nog wat woozy
(8/12/2008 8:08:31 PM) door Rianne (7 reacties)

Van Paha naar Baha - stap één

En morgen is het zover: Meis krijgt twee schroeven in haar hoofd.
We brengen Senne naar school, en dan ga ik met mijn Meissie naar het azM. Daar weet ze al precies wat er gaat gebeuren, en, want, ze is een grote meid. *trots*
Ze krijgt een billenpilletje (de premedicatie), en dat doet geen pijn. En dan gaat ze slapen, en gaat de dokter wat maken. Wat precies maakt niet uit, want, en, ze is een grote meid. *wauw*
Als ze dan weer wakker is kan ze weer verder spelen met haar pony, die ze van sinterklaas heeft gekregen. En knuffelen met de witte beer die zwarte piet bij oma Annie gebracht had voor Meis.

Na een tijdje gaan we dan naar huis en halen we Senne op van de BSO. Michiel is niet thuis, congres in Antwerpen, dus we slapen met z`n drieën in het grote bed `s avonds.
:-)
Goed verwennen, en hopen dat de pijnstilling zijn werk kan doen. Want die schroeven doe ik niet zo dramatisch om. Het is niet het eerste kind waar men een schroef in zet. Ik zal goed opletten of ze niet ziek wordt (toch wel akelig dicht bij haar hersenen). Maar het lijkt me vooral zo verdomd pijn doen, een schroef of twee in het bot achter je oor.
Dinsdag ben ik dus ook nog thuis. Als ze zich goed voelt gaat ze wel naar school, maar wellicht maar een ochtend. We zien wel. Eerst morgen.
(7/12/2008 10:13:22 PM) door Rianne (5 reacties)

Don`t stop me now!

Donderdagochtend, op weg naar de stad. Achterin de auto mijn kleren, want ik ga eerst nog lunchen mijn drie paranimfen.
Mijn broertje belt vanaf Zanzibar, fijn.
Als lunch perestrojka. Niet de vodka, maar soep, ook een basis.
Daarna richting Aula. Daar blijken al gasten te zitten (Hein en Nettie, leuk!) en ook een flink deel van de Corona loopt al wat te dwalen. Mariette schrikt een beetje dat ik nog in mijn donderdagochtendkloffie sta, haha, maar is tegelijkertijd nog onderweg voor Matti (de finse prof) om zijn goede strikje te halen. Ik denk dat Matti een stuk of 387 strikjes in zijn collectie heeft. Ik zie hem lopen, oh wat leuk toch, dat hij hier is.
Maar goed, er moet nog wel vanalles gebeuren, dus als ik denk dat de vorige promovendus wel klaar zal zijn, zoek ik het zweetkamertje op. Ook al zijn mijn paranimfen er nog niet.
Onderweg kom ik een kunstenaar tegen die op zoek is naar Katja, omdat hij mijn verdediging middels sneltekenarij in beeld zal brengen. Aha, dat is de Verrassing (spoiled! Maar niet minder leuk daarom, lees vooral verder).
Het kamertje is nog volop bezet door vooral de spullen van de allerjongste doctor die de UM dan kent. Toch maar gaan omkleden.
Als ik in mijn panty en ondergoed sta, komt de pedel (spreek uit pedèl). Enigszins zenuwachtig schrikt ze van mij in ondergoed (horrible?), en dat ik toch écht éérst mee moet naar de aula. "Ja, écht, trek maar wat aan!" Hops, op mijn sokken mee naar de Aula. Daar hoor ik niks dat ik nog niet wist van de eerdere bijeenkomst, maar zie wel nog meer gedoe. De tekenaar heeft een tafeltje nodig, en dít heeft de UM echt nog nóóit meegemaakt. Dat stemt mij wel weer nog vrolijker. Nee, dit hadden mijn paranimfen toch echt eerst bij Len moeten aanvragen. Maar goed. Het moet maar. Dit is revolutionair, maar het kan er mee door. Aldus de pedel.
Paranimfen bieden excuses aan, en met enig trots over deze onverwachte revolutie trekken we ons nu echt terug in het zweetkamertje.
Nog een minuut of zeven te gaan. Naam op de muur, dat weer filmen en dan komt Saskia binnen. Ik ga me ondertussen toch echt maar omkleden. Saskia meldt dat ze besluit niet bij mijn verdediging te zijn. Te veel zenuwen zou het oproepen. Okee. Jammer, maar het wordt toch gefilmd. We zijn al pratend en foto`s makend weer uit het kamertje gekomen, en achter ons klinkt gesis. Oeps, de pedel, ze sjoesjt ons naar binnen. Het is Tijd. Oh!
Toch nog plots moet ik dus aan de gang. Voel me opeens niet meer zo voorbereid.

Wat past het omslag van mijn boekje goed bij de nieuwe kleuren van de Aula!
(met dank aan Guido`s Aaifoon)

Ik loop de zaal binnen. Eerlijk? Beetje teleurgesteld, had me de zaal voller voorgesteld. (zo, dat is eerlijk zeg)
Dan, weer eerlijk, een gevoel van hevige emotie. Zoals bij ieder life-event.
Maar voor teleurstelling of tranen geen tijd, aan het werk!
De corona zit, ziet er ook niet zo heel groot of gevaarlijk uit eigenlijk.
De pro-rector stelt mij voor. Mevrouw Saskia van Mil. Verschillende mensen kijken verschrikt danwel geamuseerd.
Nu dit weer. Wat nu?
Ik geef alle anderen toch maar even anderhalve nanoseconde om in te springen, maar als niemand dat doet.. "Goedemiddag, Saskia van Mil komt na mij aan de beurt."
Nieuwe aankondiging en daar ga ik.
Rustig vertel ik over epilepsie. Hier en daar vraag ik me af of ik nu wel al idiopatisch heb gezegd, of dat ik wel of niet aan de MRI zal refereren. Dan zie ik de pro-rector naar zijn microfoon gaan, toch weer terugdeinzen als mijn volgende dia een afsluitende lijkt te zijn. Ik ben toch niet zo langzaam, ik had toch maar 12 minuten tekst en een kwartier de tijd?
Klaar. Start van de oppositie.
Professor Vles begint, zoals logisch is, hij is de voorzitter van de leescommissie. Een man die als professor gevreesd kan worden (en daardoor natuurlijk ook altijd enorm mee kan vallen).
Hij wil korte antwoorden op korte vragen. En daar ga ik al: ik geef tóch antwoord na zijn "dit is voldoende" én mijn herhaling daarvan "oh, okee, dit is voldoende". Maar dat zag ik pas toen ik terugkeek naar de film. Ook hoe rustig ik de tijd nam om te antwoorden. Wat ik wel ter plekke nog meekreeg was een flinke keelschrapende kuch van Bert toen ik een beperking van ons onderzoek opmerkte. Maar dat zal toeval geweest zijn. Hierna heb ik me helemaal niks meer aangetrokken van wie of wat dan ook, en gewoon mijn ding gedaan.
Professor Jolles wil van mij dingen weten die we niet beschreven hebben, dingen ook die bij Saskia`s stukje horen. De dingen die we niet beschreven hebben, heb ik wel onderzocht, maar vond Bert niet belangrijk genoeg om te melden. De bevindingen waren ook dat er géén verschil tussen jongens en meisjes bestond in onze groep. Dat kan ik gelukkig dus vertellen.
Dan mijn professor Sillanpää (spreek uit Sillllllanpàà, de pro-rector zegt tweemaal Sillanpoo). Hij is een oude man, een schat van een oude man, maar hij praat zo moeilijk dat het publiek als het ware in de startblokken zit om hem te redden mocht hij ter plekke van zijn stoel vallen. Ik kan hem goed verstaan. We hadden wel bedacht vantevoren wat hij (als epidemioloog en vermaard onderzoeker met een groot, groots, onderzoek naar epilepsie begonnen in de kindertijd) waarschijnlijk zou vragen, maar hij zoekt toch een zijstraat op. Ik kan hem goed volgen en het is erg leuk. Ik kan mijn enthousiasme goed laten zien.
De vraag van collega Feron vind ik moeilijker dan gedacht, waarschijnlijk omdat ik het gewoon moeilijker vind om me aan de formele spelregels van dit toneelstuk te houden. Toch komen we er op een leuke manier uit.
Marc de Krom gebruikt zijn inleiding om onze relatie uit de doeken te doen, en het breekt het laatste beetje spanning dat hij me eerst met "Rian" aanspreekt, en vervolgens zijn hulpstuk in elkaar klikt (een leesbril in twee delen, verbonden door een magnetische neusbrug).
Als na Anton de Louw en Roos Rodenburg, Hans Stroink zijn vraag inluidt met `gezien de tijd zal ik opschieten`, denk ik "Huh? Ja, schiet maar op dan!" Want ik wil nog wel kunnen antwoorden. En als ik net klaar ben, komt de pedel met haar "Hora est!"

De commissie trekt zich terug en ik wandel naar het publiek. Hoe ik het zelf vond gaan? Ja, wel goed volgens mij, maar dat is nou juist zo lastig! Je antwoordt op de vragen en tweede vragen, het lijkt een gesprek, maar je gesprekspartner geeft niet veel met je `mee`, er is geen enthousiast "Ja! dat vind ik nou ook!" of "Welnee, wat zegt u daar nou?!". Nee, het draait om mijn antwoorden, mijn mening, en dan gaan ze zich daarna in hun Corona-kamer er over beraden.

Goed, ze komen terug en dat is weer zo`n heftig moment. Tóch blij als de pro-rector zegt "...haar positief oordeel...".
Ik krijg de bul van een, jawel, bibberende Bert. Ook weer indrukwekkend om te zien, hoor. (en vergeef me deze eerlijkheid).

Braaf loop ik weer achter de pedel aan naar de hal waar verschillende mensen me feliciteren. Mensen die wel bij mijn verdediging zijn, maar nu weer moeten gaan werken. En de familie van Saskia, die haar nog laatste steunbetuigingen geeft. Saskia is de eerste die mij volledig feliciteert, en dat is ook zoals het past bij deze dubbelpromotie.

Daarna is de verdediging van Saskia. Ik heb gigantisch meegeleefd, wilde inspringen, en had na afloop een opluchting van hier tot Heeze, en tegelijkertijd het gevoel: mag ik nu weer?
En daar is niks van gelogen, ik vond het werkelijk superleuk. Er is geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt niet meer met onderzoek te maken te willen hebben, de akademie is mijn plek. Als ik me tenminste vaak genoeg in het gewone echte leven mag begeven, thuis en op mn echte werk.

En ik mocht ook meteen weer, naar beneden voor de laudatio. Huppelend vloog ik de trap af. Daar kwamen van de andere kant mijn geliefden de zaal binnen, Michiel en de kinderen. Diep onder de indruk waren ze, zo schattig.
Bert deed zijn verhaal, het leek wel eindeloos. De echte laudatio bleek `s avonds nog te komen, dit was toch meer een `andere kant van het verhaal`. Smoel in de grijns en op naar de borrel!

Er waren veeeeeeel mensen. Een laaaaaange rij. En ieder voor zich was het leuk. Het ene compliment na het andere, en ook steeds meer inhoudelijke complimenten waardoor ik echt ging geloven dat ik (om Guido te quoten) "ernstig reet geschopt had". Volgens Michiel was het de op-een-na beste promotie die hij (tot nog toe) heeft meegemaakt. Na lang zeuren weet ik nu dat alleen Roos (Rodenburg) boven me gaat. Allez dan. Mijn coördinator G kon me nog vertellen dat ik per direct een vaste aanstelling heb bij de GGD. Wauw. Op zich vind ik dat gewoon een logistieke handigheid, ik vind het wel geweldig dat alle collega`s die daarna nog aan de beurt waren om mij te feliciteren, óók heel blij waren met dat nieuws!

Anyway, na de receptie met wijn en water, toch nog een boel bossen bloemen maar ook al heel wat enveloppen voor Artsen zonder Grenzen, was het tijd om naar de feestlokatie, Cachet, te gaan.
Hans en Hanneke bleken zich al over mijn kinderen te hebben ontfermd, oma Annie was met Heleen mee, Yorick kon met Marieke mee. Er bleken toch wat meer eetgasten te zijn, én ik bleek (whoeps..) twee vriendinnen vergeten te zijn op alle steeds opnieuw opgestelde lijsten. Of er even toch nog vijf mensen bij konden? Dat bleek, mede door één afmelding, nét te kunnen. Dat is toch geweldig? Het was, echt in één woord, overheerlijk! Ik zag iedereen genieten van dit feestmaal. De sfeer was goed, gezellig, gemoedelijk.
Koffie in het achterzaaltje, met een deserbuffet waar iedereen kwijlend van op zijn of haar knieën viel.

Katja en Christel gingen hier een eerste poging doen om mijn promotor de loef af te steken qua laudatio. Met het heldengedicht als basis vertelden ze over mijn pionierschap in onze vriendenkring. Ik zei grappend dat je gewoon moet weten wie je als vrienden wil hebben als je vaak de eerste wil zijn. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik mijn vrienden met veel bewondering en soms wat jaloezie bekijk, met name als het gaat om de intellectuele vermogens en de manier van in het leven staan. Dus.
De tekeningen van de verdediging waren leuk om te krijgen. Het universiteitsgebouw waar het geheel zich afspeelde was vroeger een rechtbank en gevangenis, dat maakt het nog wat specialer zo.

Als ik dan net weer aan mijn toetje begonnen ben, steekt mijn moeder van wal. Omdat ik niet goed weet wat hier van te moeten gaan vinden, eet ik maar eerst eens even door. Mijn moeder begint "Als ouders van de bruid..", want zo voelt vandaag wel een beetje, zoals ik al eerder aangaf.
Een heel verhaal over mij, de rode draad in mijn leven is toch wel zo`n beetje hard werken voor een goed doel, hard werken zodat je nog beter een goed doel kunt dienen. Dank voor deze samenvatting. En dit is zoals een laudatio bedoeld is, maar dit is ook waar ik echt mijn grijns niet zo goed bij kan houden. Laat me nou maar doorwerken. Dit is natuurlijk ook wat ouders over hun kinderen doen en kunnen. Dat maakt het misschien wat makkelijk voor de omstanders, hoewel de tranen van mijn moeder rijkelijk vloeiden en dat was weer niet zo makkelijk.
Maar eenieder die wat heeft meegekregen van de afgelopen jaren, weet dat dit voor zowel mijn ouders, als voor mij als toehoorder, aangesprokene, niet makkelijk was. Ondanks mijn stellige vraag mij geen kado`s te overhandigen, geeft mijn vader me namens mijn ouders toch een prachtig collier. Mooi.
En dan, dan loopt mijn moeder naar Michiel, om ook hem toe te spreken. Wat ze in feite deed, was mij aan hem laten. Bevestigen wat ik in mijn dankwoord omschrijf: mijn thuis is bij Michiel, bij mijn kinderen. En het is goed zo.
Dat ik dit hier ook weer schrijf, is omdat het zo goed is. Ik hoop van harte dat alle gedoe van de afgelopen jaren losgelaten kan worden. Niet in de laatste plaats door mij zelf.

Goed, dus dit was wel een heftige dag! Wat heb ik nu nog over, als ik niet meer over mijn professor kan klagen, me achter mijn proefschriftwerk kan verschuilen of moeilijk kan doen over mijn ouders?

Een feest, dat is wat er nog over is!
In de aanloop naar De Dag was ik zeker zoveel bezig met het feest als met de verdediging. Wie passen er in Cachet, wie kan er echt niet bij. Nou, er had echt nog wel meer bij gekund! Maar zo was het ook goed.
Welke muziek? In de auto in mijn hoofd lijstjes maken van welke liedjes in ieder geval wel gedraaid moeten worden, welke dj dat dan gaat doen. Met deze dj had ik heel wat op en neer gemaild, maar die openingssong had ik niet genoemd. En toch `wist` ze het!
Het past zo geweldig bij de hele dag, bij de verdediging, bij alles, bij mij:

Tonight
I`m gonna have myself a real good time
I feel ali-hi-hi-hive
and the world
it`s turning inside out- yeah!
I`m floating around
in ecstasy
So
don`t stop me now

(okee, ik ga niet de volledige lyrics hier plaatsen, maar dit is ook nog zo mooi:
I`m a shooting star leaping through the skies
Like a tiger defying the laws of gravity
I`m a racing car passing by like Lady Godiva
I`m gonna go go go
There`s no stopping meeeeeeee

(Defying the laws of gravity, heerlijke woorden. Net als Furthermore. En Hence.)

Oh heerlijk. Echt, dit zette de toon. (youtube hier)Ik heb gedanst, gedanst, gedanst. De héle avond. Er waren veel mensen die het goed naar hun zin hadden, dansend of niet. Er waren broodjes kroket, omdat ik dat op Kempenhaeghe op vrijdag altijd at.
Er waren een boel mensen niet, en dat was wel jammer. Maar het was toch super, dit feest was goed.

En de volgende dag heb ik de DVD bekeken met Senne en Meis, met mijn ouders.
Ik heb het beter gedaan dan ik had durven hopen vantevoren. Die rust, het plezier dat je wel ziet, of hoort, of voelt.
Jep. Helemaal goed zeg.
Kan het iedereen aanbevelen, promoveren.

Oh! En ik heb het geld geteld! En kadootjes (toch ja) uitgepakt.
Dankjulliewel, ook diegenen die mij toch per se wilden verwennen.
Maar het belangrijkste: er is 670 euro contant opgehaald voor Artsen zonder Grenzen. Wauw, goed man!
(11/15/2008 3:46:49 PM) door Rianne (11 reacties)

Zo

Snortverdulleme

Lelijke woorden

Delegeren kun je leren

Meis is nog altijd wat aan het worstelen met het verschil tussen jongens en Meisjes, en de grammaticale gevolgen. Ze noemt nog stug iedereen vriendin. Terwijl Meis meer vriendjes dan vriendinnetjes lijkt te hebben.
Of ze vervoegt aan de hand van het `lijdend voorwerp`, dus vrienden van haarzelf zijn állemaal vriendinnetjes, en zij is van jongens een vriendje en van meisjes een vriendinnetje (uitgesproken als "vie-dín").
Gisteren deed ik weer een poging om een en ander uit te leggen.
"Meis, jongetjes zijn vriendjes, en meisjes zijn vriendinnetjes. Caspar is een vriend van jou, en jij bent een vriendin van Caspar.
En Lente is een vriendin van jou. Okee?"
"Okee!"
"Okee, wat is Menno dan van jou?"
"...Menno? Menno is mijn... hulpje!"
(2/11/2008 11:27:47 AM) door Rianne (1 reacties)

Om heel blij van te worden

Om de vervreemding tegen te gaan

Doctor mama

Update: bij overhoring vanavond aan tafel: ja, feest omdat jij dan moeilijke vragen kunt beantwoorden. En wat ik dan was, daarna? ...na lang aarzelen kwam er een voorzichtig "geweldig?" uit Senne... ja schat, geweldig, jij ook...
(10/27/2008 7:54:47 PM) door Rianne (2 reacties)

De aanloop

De catering voor de borrel moet nu geregeld, de exactere gastenlijst voor het diner, het feest. Een dj zoek ik nog, dus tips? Beetje rock, geen gelul, lekker dansen.
Inhoudelijk, vorige week een bijeenkomst met prof B. gehad, en dat was okee. Ik voel me niet te onzeker, wel gezond gespannen. Er is nog een boel te doen, als je het mij vraagt. Volgens B. moeten we juist ook afstand gaan nemen van de details van het boekje.

De pdf zal down te loaden zijn binnenkort vanaf /doctorrianne, waar ook meer info te vinden is over waar alle heisa nou eigenlijk om te doen is. En hoeveel heisa.
Ergens achterin zit een nederlandstalige samenvatting, voor wie wil.
Wij gaan nu eerst heerlijk naar de sauna. De kinderen zijn voor het eerst op scoutingweekend!
(10/25/2008 2:24:46 PM) door Rianne (1 reacties)

Nog één maand

Bij deze:
Kinderen met cryptogeen lokalisatie gebonden epilepsie (CLRE) hebben epileptische aanvallen waarvoor geen oorzaak kan worden gevonden; ongeveer eenderde van de kinderen met epilepsie heeft deze vorm van epilepsie. Epilepsie heeft een impact op de ontwikkeling van de neuropsychologische functies: de schoolse ontwikkelingen en het gedrag. Van een groep kinderen met CLRE werd de neurologische en neuropsychologische ontwikkeling bestudeerd. De groep is zeer gemêleerd, maar kan ook niet worden vergeleken met andere typen epilepsie. De groep verdient meer aandacht van onderzoekers. Vanwege de mogelijke effecten op de verdere ontwikkeling dient ieder kind en diens ouders op een multidisciplinaire wijze begeleidt te worden.

In de hoop dat dit begrijpelijk is dus. Zin in?
(10/13/2008 10:03:56 PM) door Rianne (6 reacties)

Na paars komt roze

Van Meis en haar oorapparaat

Toch een feest

De laatste campingdag.

Okee, en toen liep het natuurlijk net anders. Meis wilde niet mee met de `mevrouwen`, want ze had opgevangen dat ik dan met Senne zou gaan wandelen, en ze was bang dat we dan allemaal weg zouden zijn als zij terugkwam van de knutselclub. We waren vlak bij de Camargue, waarvan Michiel ieder jaar zegt dat het zo mooi is, dus hops die auto in. Kijken of we wat flamingo`s en wilde paarden kunnen spotten.
Het was miezerig weer daaro, maar we hebben het gezien. De kinderen vonden De Natuur zo best leuk hee, vanuit de auto.
Later nog wel naar het zwembad geweest, voor de dansles, zoals Meis de minidisco noemde, die nog het meest op aquajoggen voor kleuters leek. Ze deed niet mee, maar Senne en ik wel. Heerlijk, je zou bijna zeggen dat ik de sportschool mis.
Er zit ook een liedje bij waar je steeds gekker bij moet doen (Chi chi wa), uiteindelijk zo raar als Senne eigenlijk de hele dag zou willen doen.
En na de worstjes met rijst en een smartietoetje zijn we nog gaan wandelen over de rotsen bij de zee, een bakje soepstengels met smeerkaas in de hand. Lekker slapen en morgen naar huis.
Naar Caspar en Menno, naar Juul en Taran, naar Tess en David, naar onze lelijke vloer en de mooie nieuwe witte tafel, naar de Wii en het internet.
Niet naar Lente en Cosmo, want die zijn in Centerparcs.

Dit is het allerlaatst logje over de Frankrijkvakantie van 2008. De laatste foto`s zijn ook geplaatst nu.
(9/21/2008 10:34:06 PM) door Rianne (0 reacties)

Flikken

Cote d`Azur.

Een uur vanaf de beoogde camping tussen de Camargue en Marseille, bel ik nog een keer. Maar nee, per telefoon reserveren deed ze niet, ook niet met credit card, en er was nog maar één plekje. Dat had camping Les Sablons, waar we een paar jaar geleden een heerlijke vakantie hadden gehad, ook al gezegd. Dus maar goed doorrijden.
Eenmaal aangekomen in Martigues, en het strand met de campings gevonden, blijkt het een plekje op het minuscule-tentjes-veldje te zijn, wel heel mooi met uitzicht op zee. Maar toch maar niet. Er is ook voor één nacht een studio voor maar weinig meer, en dan is er morgen een plekje op de camping. Ondertussen is het half acht, en dit zou betekenen dat we dan vandaag nog even de zee in kunnen. Dus ja!
We bekijken de camping, en het is een mengelmoesje van Nederlanders zoals je ze overal in Frankrijk hebt, en niet al te chique frans volk. Jonge ouders, jonge kinderen, allemaal schreeuwen ze net zo hard als de onze, en de opa`s, mannen en kinderen spelen in de vroege avond petanque. Overal. Echt overal.
Om acht uur staan we met onze voeten in de zee.
De middellandse zee is hier in een inham met op de hoek een vuurtoren, het strand is klein en de camping overvol. Het voelt heerlijk om in de zee te zijn. Vakantie compleet! In de speeltuin met klimwandje hebben de kinderen en ik meteen aanspraak met een stel Antwerpse kinderen.
Maar in de studio voelen we ons niet zo veilig. Heel gek. Komt het door die drie mannen uit een of ander voormalig oostbblokland next door? Of door het Clermont Ferrand-gevoel op de camping? (Ik denk bij franse voorsteden met kleine criminaliteit altijd aan Clermont Ferrand, omdat ik een paar jaar geleden op vakantie Ni putes ni soumises heb gelezen). Zijn het vooroordelen waar je je voor moet schamen, of een voorgevoel waar je wat mee moet? Gewoon de deur op slot en gaan slapen.
We besluiten hier te blijven als de plek de volgende dag okee is. Bijna alle plekken zijn hier goed beschut, het is warm maar de lucht beweegt een beetje. We krijgen een plek net zo dicht bij de speeltuin en sanitair als op de eerste camping. Hoera!
Het zwembad is zonder glijbanen minder saai dan gedacht, en we zijn toch ook vooral hier vanwege strand en zee. Wat een zaligheid, die golven!
Eenmaal in de tent is het enge gevoel ook weg. Het is helemaal goed zo. En nog drie dagen te gaan.
(9/10/2008 8:55:58 PM) door Rianne (1 reacties)

Trillend op mn benen

Vandaag komen alsnog oma José en opa Dick, mét Marijn, want die kon vorige week niet. Daarom komt ook vandaag Anja met Ruud, helaas zonder Tuan. En toen oma Annie belde om me te feliciteren ben ik haar maar gewoon gaan halen voor een stuk vlaai. Jup, jarig.
(Zie hier voor de foto`s van vorige en deze zondag)
(8/31/2008 4:35:32 PM) door Rianne (1 reacties)

Verder verder meer meer

De doorstart is ook gereed: de subsidie voor de opleiding tot jeugdarts is toegekend aan mijn afdeling, ik mag weer naar school! Vanaf maart twee jaar lang. Nou ja, binnenkort al een aantal vrijdagen introductiecursus, en dat wordt wel gezien als het eerste deel van de opleiding. Dus.
Ik ben zo blij dat ik zo`n beetje iedereen van mijn werk heb gemaild, en rondrende om het aan iedereen te vertellen, ook op school bij Meis nog. Taart, meer taart!
(8/29/2008 2:23:58 PM) door Rianne (4 reacties)

Meis is vijf!

Zeven

Feestdagen in augustus

Op zoek naar kabouters

Oren op vakantie

Voeg hier en daar nog een "Wat?", een zucht en een herhaling in, en je hebt een gesprek met Meis. Als je geduld hebt, omdat je niet heel nodig moet plassen en het vakantie is. Anders kun je nog het stukje invoegen: "Niks laat maar, Meis." Meis, boos:"Wél! Je zei wat!"

Net als de andere stukjes typte ik dit op vakantie. Voor we op vakantie gingen heeft Meis een CT scan ondergaan, toch onder narcose, van haar oren. Om het geheugen op te frissen: we gingen er vanuit dat het links snor zit nu dat buisje erin zit, hoewel dat wel ópen moet blijven en al vrij snel weer verstopt zat, dus we moesten druppelen; voor rechts waren er als het ware twee scenario`s: 1. er zit geen cholesteatoom dus er moet niks (maar het gehoor verbetert ook niet tot er een als ze veel ouders is een nieuw trommelvlies gemaakt wordt door de kno-chirurg) 2. er zit wel een cholesteatoom of ander vervelende poliep en dan moet dat worden geopereerd (en het gehoor verbetert dus evengoed niet rechts)

Goed nieuws over rechter oor: er zit niks, en dus moeten we alleen met heel regelmatige follow ups in de gaten houden dat dat er ook niet komt.
Slecht nieuws over links: het oor zit weer helemaal vol met vocht of slijm, het buisje zit alweer dicht. Dit belemmert haar gehoor ook duidelijk, ze is net zo doof als voor de buisjesplaatserij.

Het is met het zeker niet verbeterende rechteroor gewoon zaak dat het linkeroor het steeds wél doet. Omdat dit haar ontwikkeling met name sociaal maar ook steeds meer op school in gevaar brengt, willen we haar oor helpen. Op school kan ze niet continu de aandacht vragen van de juf en haar klasgenootjes die ze hierboven van mij wil. Met name in de groepsgebonden activiteiten gooit ze het bijltje er bij neer, ze weet letterlijk niet wat ze mist. Doet niet mee.
We konden zomaar meteen bij de audiologe terecht.

Er zijn als het ware drie opties:
Een gehoorsapparaatje zoals je dat kent bij je oma: op je oor. Wel in flitsendere kleuren natuurlijk. Een soort toveroorbel voor óp je oor dus.
Een gehoorsapparaat dat via het bot geluid doorgeeft, doordat het flink met een elastieke hoofdband achter het oor tegen het bot (en de huid, au?) gedrukt wordt, later eventueel via een in het bot geplaatste schroef. Dit heet `de BAHA`.
Een koptelefoon met een microfoon die ze voor zich houdt, en alleen gebruikt als er kringgesprek en dergelijke is op school.

Voor op school hebben we nu voor twee weken die koptelefoon op proef.
Maar we hebben meteen onze twijfels, zien de beperkingen van het apparaat. Je kijkt nu naar je kind en ziet dat het haar gehoor buiten de kringgesprekken ook meer nodig heeft dan ze het nu tot haar beschikking heeft.
Vanwege de kans dat met druppelen het linkeroor wél voldoende blijft functioneren, willen we niet meteen heel heftig denken (botimplantaat). Zolang zijn we nog niet echt wat aan het dóén, druppelen hebben we voorheen in het rechteroor gedaan om daar de ontsteking (stinkoor) weg te krijgen. We gaan dus nu weer druppelen en gaan over twee weken terug om weer de piepjestest te doen.
Mocht het niet helpen, of niet genoeg, dan willen Michiel en ik voor de toveroorbel gaan. Het kan altijd zijn dat die niet bevalt, dat haar gehoor sterk wisselt en ze er last van heeft dat het volume, de geluidssterkte, zich daar niet meteen aan aanpast. Dan is de andere optie dus die BAHA, eerst met elastieken haarband. In roze en paars, heeft Meis al verzocht.

Het is best even heftig, zo`n middag. Aan de andere kant is de ernst van haar aandoening/handicap te vergelijken met niet zo goed zien, en dus een bril nodig hebben. Nou ja, die zet je niet vast in je bot. Maar dat is misschien niet nodig.
Ik vraag me dus af waarom het heftig is. Gewoon, ze heeft nu iets, we moeten ergens voor naar een dokter met regelmaat. En dat wat ze heeft kan haar ontwikkeling zowel als persoon, in de klas/groep en haar schoolse ontwikkeling belemmeren als je het niet goed in de gaten houdt.
En, zei een vriendin, "er zijn altijd ergere dingen te bedenken. Maar dit is jouw kind." Helemaal waar.
(8/16/2008 12:53:00 AM) door Rianne (2 reacties)

Wakker worden in Louan

Hij praat met Cosmo.
S:"Cos! Ik moet je wat vertellen! Ik heb Amy!"
C:"Waar ben je?"
S:"In zone drie!"
C:"Oh, vet. Heb je dokter Eggman verslagen?"
S:"Ja. Weetje wat Amy kan? Heel hard slaan, met een hamer."
C:"En kan ze ook speciale trucjes? Springen en een salto ofzo, doe eens A-B?"
S:"Ze kan heel hard slaan."
C:"Wil je het me eens laten zien? Mag je me eens binnenlaten?"
...rits.
Ze stonden dus door de dichte tentdeur met elkaar over Sonic Advance 3 te praten...
(8/12/2008 11:26:14 AM) door Rianne (0 reacties)

Kort verblijf in Louan

Weer onderweg

De camping is verder deels nieuw, het lijkt me een municipal overgekocht en opgepimpt door een groeiende campingketen. Hoop op mooi zwemweer en een koortsvrije Lente morgen.
(8/12/2008 11:16:54 AM) door Rianne (0 reacties)

De dagen op de eerste camping

Dan is er nog de overweging om vandaag (want slechtste weersvoorspelling: 26 graden en wat bewolkt) naar de dierentuin te zullen gaan. Als Michiel op tijd terug is van fietsen, dan kan het. Tomtoms ingesteld (geweldig kodakmoment die twee mannen met de navigatiegadgets, maar het fototoestel net te laat gevonden), en op weg. Wat doe je dan als de twee tomtoms verschillen van meningen? Maar Michiel had zijn credit had verloren door na Luik richting Brussel te rijden (okee, dan zet ik de tomtom wel weer aan..), so we follow Guido.
Echter, toen we zelfs tot voorbij Tours reden, begon ik te vrezen dat we op St Aignan boven Le Mans aan het afstevenen waren. Auto`s aan de kant, en na een stellig "We rijden écht wel de goede kant op hoor!", blijkt dat Guido Blois, een stad aardig ten Noorden van St Aignan, als bestemming in de tomtom te hebben gezet. "Op de kaart leek het maar zo`n klein stukje.."
Goed, terug naar huis, en vandaag dan gewoon zwemmen.
Het is ook wel een lekker zwembad. Niet te groot, zodat je je kinderen redelijk in de gaten kunt houden. Mooi gemaakt met wat rotsen en watervalletjes. Wel glijbanen, daar had ik de campings immers op uitgezocht. En een fijn peutergedeelte dat geleidelijk dieper werd voor nog enige spanning.
Bij het zwembad maakten de kinderen vriendjes, "hee, jij woont in onze straat van de camping". Maar ook vroeg daar opeens iemand, ben jij Rianne? En ik keek Marielle aan. Marielle ken ik vanuit een co-schap, zij was toen assistente interne, en zwanger van de eerste. Die heet inmiddels Isa, is net zo oud als Cosmo. En ze werd de favoriet van de vakantie, het was Isa voor en Isa na, vooral bij Lente, maar ook de anderen. Heel gezellig, ook met haar zusjes Eline en Sofie, en met Marielle en Steven. Uiteraard weer adressen uitgewisseld.

Behalve het zwembad was er ook een klein speeltuintje, ongeveer voor onze tent en voor het winkeltje. Cosmo leerde van Guido boodschappen halen en van Jade afwassen. En hij leerde het weer aan Senne. Apetrots (en reuze handig).
Ik liet Jade kennismaken met de boodschappenhemel a.k.a. Hypermarché. Senne en Cosmo speelden daar een middag lang op de Wii, PS3 en de Xbox 360.
Jade en ik vergaapten ons aan babymelk gelijk aan een avondmaaltijd (groenten etc erin gestopt) en een miljoen soorten kaas, limonadesiropen (goed voor in allerlei cocktails) en sterke drank zo in de supermarkt (en toch drinken we sangria uit een pak (waarvan Jade bedenkt dat dat best kan doorgaan voor een meisjesnaam, Sangria)).
Ook op de eerste camping: violent thunderstorm. Het zwembad werd ontruimd, we hadden net op tijd alles in de tenten en toen een half uur storm. Heftig. We hadden in een mum van tijd een binnenbad in de tent, we hebben deze vakantie geen zeil in de leeftent. Daarna dampte de straat onder het zonnestralengeweld en trok alles weer weg.
Behalve de modderpoeltjes natuurlijk.
(8/10/2008 9:37:07 PM) door Rianne (1 reacties)

Aankomst

Beste opmerking van vandaag: Ach, het kamperen is ook zo weer voorbij, hè pap (Cosmo, tijdens het slagveld dat Avondmaaltijd van de eerste kampeerdag heet, oververmoeide kinderen en ouders, regen, etc.).
Ongeveer tegelijkertijd Meis in onze tent: en we blijven hier nog heel veel nachtjes, hè? En dan naar de andere camping?
Alle scheerlijnen strak en het eerste spelletje Boonanza gehad, welterusten!
(8/10/2008 9:01:46 PM) door Rianne (0 reacties)

Onderweg

Er is altijd wel iets dat je vergeet. Eerst, nog in Maastricht, denk ik te laat aan mijn lenzen. Dan, vlak voor de stop: rijbewijs/portemonnaie. Maar goed, dat kan ook allemaal zonder.
Maar dan, Michiel: "...pannen."
Dat wordt op zoek naar een hypermarché :)
(8/9/2008 5:26:52 PM) door Rianne (1 reacties)

Met onze kinderen kan het.

Vanmorgen de spullen ingepakt, de tent opgeruimd, de auto ingeladen. Even voor tien uur reden we van de camping weg, en drie uur later waren we voor de lunchbreak in Maçon aan de Saône. Want dat hadden we nog niet gedaan deze vakantie, en volgens Senne kan het niet zonder: vissen voeren. Toen er zich geen vissebeesten aandieden na een half stokbrood hebben we de zwanen verderop verkozen.
Daarna reden we verder naar Toul, dat zag er op de kaart groot genoeg uit, én aan een rivier, om een visrestaurant te hebben waar ze ook zoiets als een kindermenu serveren. Maar het bleek een failliet stadje waar in dit druilerige weer slechts nog twee types rondhingen: hongerige toeristen en zij die geen beter thuis hebben dan de kroeg. Nou ja, de eerlijkheid gebied te zeggen dat er wel één restaurant was waar wij blij van werden, maar dat was niet zo kindvriendelijk. Terug in de auto dus en toch maar naar een wegrestaurant.
Het werd een Quick, dus waren we toch nog allemaal blij.
Ik typ dit in de auto met de kinderen in hun pyjama aan onder een dekentje achterin. Afgelopen zondag reden we vrij onverwacht alsnog van ongeveer Parijs naar het Zuiden van Frankrijk. Waarom zal verderop blijken, ik zal hierna braaf de in de vakantie al getypte stukjes in chronologische volgorde posten, niet allemaal tegelijk en iedere dag wat foto`s toevoegen.

Hoe dan ook, dat was ook al een dag rijden. Ging ook al goed. En niets ten nadele van andere kinderen, ik ben gewoon heel blij met de onze. Ik herinner me dat vroeger een oom en tante met hun dochters (ja ja, jullie ;-)) naar Italië reden en voor onderweg dan kadootjes meenamen. Belachelijk! Ga dán níét zo onnódig ver weg. Dat dacht ik toen, jong en stompzinnig. Nu weet ik dat het ver weg super is, en dat het uitzoeken en geven van die kadootjes, hoe klein en gek ook, een deel van de vakantiepret is of kan zijn.
Zelfs zonder een regelmaat van snoep en verrassingen doen Senne en Meis het fijn. Ze kijken naar buiten, stellen honderd-en-één vragen, en af en toe om een snoepje of kauwgom. Meis doet een dutje en Senne heeft zijn gameboy. Ze kleuren met de nieuwe stiften en plakken stickers en lezen of vragen om muziek. Ze doen ook erg hun best, zo gauw je ze becomplimenteert laten ze even los en dreigen door te slaan. Maar dat is ook weer in de hand te krijgen.
Af en toe moet je zo boos worden dat je het gevoel hebt dat het niks niet af-en-toe is. Mijn hemel, moet ik nou echt altijd, kan ik nou nooit, ik tel tot drie en dan word ik echt heel boos, als je zo doorgaat word ik op jou net zo boos als op je zusje, enzovoort enzovoort. Moet dit nou leuk zijn?
Een van de noodzakelijke trucs van op vakantie zijn, wellicht van opvoeden in general, is dat je na een reprimande zo snel mogelijk weer terugkeert naar de neutrale of liever positieve status. Niet blijven hangen. Dat doen de kinderen zelf ook niet. Op vakantie besteed je onevenredig veel tijd aan elkaar, dus ben je ook vaker boos dan in een gemiddelde week (tenzij je een rare verhouding met je collega`s hebt). Maar hebt ook veel meer lol met elkaar dan je normaal hebt, en dát is wat je je herinnert, als het goed is.
Bij de kinderen werkt dat in ieder geval goed, die hebben het over Sealife, de wc met de echo en de zee.
En ik moet zeggen dat zelfs de eerste week kamperen met Vega erbij geen twisted memories bracht van drie jaar geleden, toen Meis nog maar bijna-twee was en Senne bijna-vier. In elf dagen vijf campings, op de bonnefooi in juni. Dat moet toch ook afzien zijn geweest, maar is in herinnering net zo`n geweldige vakantie als deze was.
We zijn weer bijna thuis, nog een week schoolvakantie voor de kinderen. BSO, logeerpartijen over en weer en (toch) bedtijd weer in het gareel krijgen. En foto`s kijken, vertellen over de vakantie en alvast bedenken voor volgend jaar (Amerika?).
(8/9/2008 11:39:04 AM) door Rianne (1 reacties)

Voordat we aan de volgende vakantie beginnen..

verslag:

Zo zeg, dat zit er weer op.
Wat kan een dag werken slopend zijn. Zo na vier en een halve dag Werchter, haha!
En sinds een paar (=twee) weken doe ik op dinsdag aan pilates, maar vandaag even niet. Mijn nek was al stijf voor ik naar Werchter ging, en muziek + wodka kan dan goed zijn voor vanalles: je nek helpt het niet als het gecombineerd is met Slayer en een leeglopend luchtbed.
Genoeg geklaagd, ik zit maar te zagen. Het was F*kking Great! Vond ik.

Even het altijd weergaloze programmaboekje van HUMO erbij pakken, om het geheugen wat op te ratelen.

Donderdag. Kinderen naar school. Vakantie! Voor ons dus.
We kwamen steeds dichter bij Werchter, geen file. Wauw. Zo op tijd waren we dus. Heerlijk recht tegenover onze favo-camping (B2!) geparkeerd en een mooi plekje uitgezocht. Dorpje gebouwd met vier tentjes.
Juupke?

Op naar de wei. Stukje Air Traffic, beetje Vampire Weekend. Leuk.
Diepte-interview gegeven aan een vestivalvodafonevriend over mijn lichte verslaving aan email, hyves en andere webbased oplossingen om niet al te direct met mensen te moeten communiceren.
Eerste grote act, Counting Crows. Ik vond Adam wat te dramatisch voor zo vroeg op `t weekend, en ben gaan wandelen. Heerlijk een paar uur `kwijt` geweest. Ging zo op in het ontspannen zijn dat ik overwoog een eerste dutje te doen. Keek omhoog: donkere wolken/geen goed idee in je eentje. De Marquee ingestrompeld, en toen het begon te hozen werd ik verder naar binnen geholpen door de rest van het festivalvolk dat opeens geen interesse meer had in Mika of Lenny Krevits. Maar dat maakt niet uit: in de Marquee is alles een feestje. The National was wel mooi, beetje tussen Editors en nogwat in, wat prima overeenkwam met de conclusie van Danie dat het wel wat Joy Division-achtigs heeft. Daarna Shameboy, het eerste dansfeestje waar er nog velen zouden volgen. Het was wel een Werchter van de piepjesmuziek.
Na Soulwax (piepjes) was toch weer the main stage aan de beurt, want R.E.M. is toch wel legendarisch-achtig, en heeft een niet onaardige nieuwe plaat uit. Was ook echt leuk om te zien en te dansen.
Dan snel nog even terug naar de Marquee om het verschil tussen Soulwax en 2manydjs te ontdekken (zelfde mannen, andere piepjes).
Eej, en laten we dan als állerlaatste de bijna bij het interieur van de Werchterdonderdag horende Chemical Brothers niet vergeten.

Luchtbed wat bijgevuld en heerlijk geslapen.
Iets te vroeg wakker, en toen toch te lang gewacht met aansluiten in de rij voor de douches. Achja, tijdzat.
Zéker te laat voor The Cool Kids, en da`s misschien wel jammer geweest. Zeker op tijd voor SLAYER! natuurlijk. Wat een lekkere vent zeg, die Tom-meneer. Wel een opa natuurlijk, en aandoenlijk te zien hoe die mannen een slokje koffie drinken tussen de beweringen door dat god ons allemaal haat, en na een mandatory suicide even moeten uitblazen op hun rollator, maar jee wat een mooie en aardige man.
Goed, hebben we dat gehad, kunnen we nog een weekendlang zwijmelen.
Babyshambles, hoe verrassend ook, kwamen niet opdagen. Tja. Hee, Air Traffic to replace Babyshambles. Dat kleine beetje wat we er gisteren van hebben gehoord was wel aardig. En vandaag weer, idem dito. Exact hetzelfde optreden als je het mij vraagt, maar nu stond ik er beter voor. Sloten af met de opmerking: Maybe we`ll see you tomorrow (hoewel Michiel verstond: hope we don`t see you tomorrow).
Daarna JayZ. Mooi, lekker, boomdiboom en een blaasensemble in strakke pakken. Beetje zoals Amy Winehouse en Lily Allen vorig jaar. Van alle hiphoppers die Werchter heeft gezien past hij wellicht het beste.
Daarna Wine and Dine maar dan gewoon met heerlijke bami en hete kip, met Duffy als achtergrondmuziekje. Stond alleen nét wat te zacht. Michiel wilde er geen seconde van missen dus gaat wat dichterbij staan. Wij nemen genoegen met kijken.
Degelijke belgische mooie muziek van Zita Swoon, zou Werchter wel zonder bestaan? Maar mooi hoor, en goed passend in de Marquee natuurlijk. Daarna naar het hoofdpodium om Neil Young te zien, horen, meemaken. Super! Wat heeft die man een mooie stem... Hij kijkt er nogal chagrijnig bij, maar oh oh, wat mooi. Artifarti jasje aan, goeie band om hem heen, maar met zo`n stem toch een beetje overbodig: zo mooi. Unstoppable bovendien, we zijn tussendoor nog wat gaan eten op het andere veld, maar bij terugkomst was ie nog altijd bezig. Lak aan de programmering, gewoon doorgaan tot je klaar bent. Sommige mensen mogen dat ook.
Moby mocht ook vanalles: die mocht gewoon doen en laten wat ie wilde op het podium, zonder dat dat ook maar enig effect leek te hebben op de geluiden. Nu ga ik een beetje drummen, dan een beetje dansen, hier aan een knopje draaien, daar wat sambaballen shaken. Je zou bijna denken dat het gewoon een old skool casettebandje was. Nou ja, die zangeres deed wel heel erg haar best.
Digitalism vond ik niet zo veel aan, wat wel jammer was, want het shirt was wel mooi.
Danie heeft nog een supermooi shirt gekocht van Sigur Ros, na mijn verzekering dat dat wel een coole band is en je er echt niet mee voor schut loopt. Dat is ook echt niet zo, want het is gewoon een mooi shirt, maar het optreden, hmmm. Koel van Ijsland. Mij iets te veel elfjes.
Ho, wacht, ik verlies me, terug naar de chronologische volgorde. Enige houvast in die vier dagen kan geen kwaad.
De teleurstelling kwam op zaterdag, met een optreden van MGMT waar ik door het boekje en door een tip van broerlief wel wat van verwacht had. Maar het was meisjespopmuziek door blije jongetjes. Net niks.
Werd helemaal goedgemaakt door een spetterend optreden van The Hives. Strak van "slaapgebrek" (uh-huh), en meer dan overtuigd van eigen kunnen. De zanger (give it up for Holy Pelle!) deed mij persoonlijk vooral denken aan die knakker uit American Psycho, in looks en gedrag. Maar dan grappig en net niet zo eng. "Repeat after me - I solemnly pledge - never to believe in any other god - than the Hives..! I mean, you can like other bands and stuff, but no other god than the Hives.. whoohahaha!"
De zanger van Editors daarna was ongelooflijk vrolijk. Ik bedoel echt: ongelooflijk. Er zal nog wel wat van The Hives op het podium gehangen of gelegen hebben, want zo vrolijk? Hij? Maar het was daardoor wel een leuker optreden dan op Pinkpop vond ik, relaxter.

Einde verslag.
Maar het was zeker niet einde Werchter! Er volgde nog een heerlijk optreden van Beck, een daar was ik wel al jaren op aan het wachten. Michiel genoot toen van Underworld. Dat waren voor ons de afsluiters. En dan heb ik even overgeslagen: Kings of Leon, KT Tunstall, een jarige Róisín Murphy (aaaah altijd lekker en fijn), Panic at the Disco (iets te braaf maar wel een mooie zanger!), heel mooi zingende Anouk (traan weggeveegd bij Lost, gelachen om haar kind met grote basgitaar en koptelefoon en attitude (Anouk: nah, attitude, zomaar!, van wie heeft ie dat nou?! ;-)), en ooooh The Raconteurs weer heerlijk! ja daar kom ik toch wel voor. En, niet te vergeten, de geweldige lichtjesshow van de krullebollen van Justice.
Dus.
(7/24/2008 10:33:27 PM) door Rianne (1 reacties)

Healthcare

Leaving Lag Vegas

Tijdens de vlucht van Las Vegas naar Philadelphia krijg je echt niets te eten en de tussenstop duurde 40 minuten. In die 40 minuten moest ik naar de wc, iets eten, naar de volgende gate lopen en luchten voor Rianne kopen. Krap dus. Ik krijg het voor elkaar om buiten de security te komen, moet ergens een bordje gemist hebben maar je kon dus zo naar buiten lopen. Op de terugweg naar binnen werd ik voor de tweede keer uit de security-lijn gepikt (in Vegas ook al) maar ik red het gelukkig allemaal al moet ik wel naar twee luchtenwinkels en bij de laatste staat natuurlijk een duitser voor me die de halve winkel aan drank heeft leeggekocht. En aan de lucht om hem heen te ruiken had ie er ook al een paar op.
Dat taxfree shopping is echt grote bullshit, ik weet het en toch trap ik er elke keer weer in. Zo wilde ik bijvoorbeeld een nieuwe aftershave voor mezelf kopen en die had ik bij sephora voor 40$ gezien mooi dat diezelfde fles bij de taxfree 53$ kost. Het is dan misschien taxfree maar de prijzen liggen gewoon een stuk hoger, en dan was ik ook nog eens bij de sephora op de Strip geweest wat een AAA-lokatie is die ongetwijfeld duurder is dan een andere.
Anyway alles lukt, heb weer een aisle seat met niemand naast me maar ondertussen wel hongerrrr. Het oosterse uitziend meisje bij het raam leest Chomsey, heb ik vorig jaar een boek van gekocht; failed states. Toch maar eens gaan lezen deze vakantie.
Aangezien ze direct na het opstijgen diner serveren besluit ik tijdens het opstijgen al zo`n slaappil te nemen. Het duurt een uur voordat die dingen werken normaal. Maar aangezien ik dus alleen nog maar wat fruit en een sneetje brood+ei op had (inmiddels 8 uur daarvoor!) was ik binnen 5 minuten compleet weg met als resultaat dat ik diner had gemist. Werd 4/5 uur laten wakker en gelukkig hadden ze nog wat te eten. Het smaakte voor geen meter en blijkbaar was ik inmiddels over mijn honger heen. Ze zei dat ze me echt niet wakker had gekregen. En op mijn vraag of ik hard had gesnurkt antwoordde ze ontkennend. Dus het viel mee :) maar echt vriendelijk was ze niet. Misschien dacht ze dat ik dronken was ofzo.

Tijdens beide vluchten heb ik dus Joris Luyendijk`s Het zijn net mensen gelezen. Zeer interessant boek, je leest het binnen 3 a 4 uur. Het is redelijk makkelijk geschreven en interessant (ik kan alleen simpele dingen lezen in het vliegtuig, werken lukt me ook nooit). Thuis zie ik net op het journaal dat de lichamen van beide Israëlische soldaten terug in Israël zijn in ruil voor 199 dode palestijnen en libanezen (wat een verhouding). De beelden bevestigen Joris` verhaal. Een goed geoliede marketing machine van Israël tegenover de `wij zullen nooit ons verdriet tonen` van de palestijnen. Schokkend. Lees het boek!
(7/17/2008 3:57:25 PM) door Michiel (0 reacties)

Ondertussen, in Maastricht

Off the pigs

De developers conference is gisteren begonnen. De conference bestaan uit twee dagen en ik heb het idee dat ze dat makkelijkere presentaties op de eerste dag doen en de moeilijkere, meer technisch gerelateerd op de tweede. Wat als resultaat heeft dat er vandaag (tweede dag) om 11u 5 presentaties op dezelfde tijd zijn die ik zou willen zien. En helaas ben ik niet de enige. Daarnaast heb ik het idee dat doordat de developers conference voor BBWorld is (publiek: onderwijzers, onderzoekers en mensen met geld/managers) er redelijk wat non-developers naar de developers conference gaan. Van de ene kant goed, want zo krijgen die een beter idee hoe zij Blackboard kunnen uitbreiden, zowel functioneel als technisch met andere systemen (student informatie systemen of bijvoorbeeld onderzoeks-systemen). Ook goed omdat de amerikaanse developers vaak moeten vechten om een beetje geld om hun projecten te financieren, dus de non-developers krijgen zo een beter idee wat er allemaal bij zulke projecten komt kijken.
Een nadeel is dat een aantal presentaties op hen toegespitst zijn, terwijl die presentaties m.i. dus eigenlijk op BBWorld zouden moeten worden gegeven, dat is de conferentie die voor hen bedoeld is.

Verder wordt langzaamaan duidelijk welke kant Blackboard op wil en gelukkig is dat de goeie kant. Ze hebben gemerkt dat de meeste onderwijsinstellingen niet alleen Blackboard als ELO (electronic learning environment) hebben maar een hele keur zoals moodle, sakai, etc. En daarnaast zijn praktisch alle Blackboards gekoppeld aan verschillende soorten SIS (Student Information System) en andere systemen (in ons geval Pandia). De opensource community heeft hier redelijk oplossingen voor bedacht in de vorm van Building Blocks (waarmee je blackboard kunt uitbreiden met je eigen applicatie`s/functionaliteit) waar webservices inzitten. Webservices geven een soort van hook in Blackboard zodat je de data uit Blackboard kunt halen en gebruiken in bijvoorbeeld een Portal. Zo heb ik bijvoorbeeld een Web Dynpro gebouwd voor de SAP Portal die alle system announcements van Blackboard toont. Dat projectje was een proof-of-concept om te kijken hoe we die SAP Portal technisch gezien ingericht moet worden.
Inmiddels gaat Blackboard dit idee overnemen. Lekker cheap voor ze want onze opensource webservices zijn gebouwd onder apache-license dat in tegenstelling tot GPL betekent dat ze de source mogen overnemen, kunnen gebruiken in hun eigen project en mogen verkopen (!!!). Dat is dus zeker iets waar wij als opensource community naar moeten kijken. Het is wel leuk om mooie oplossingen te bedenken maar als Blackboard ze dan gratis overneemt en implementeert in hun eigen product voelt dat een beetje raar.
Maar Blackboard ziet dus in dat ze niet het enige systeem in een institutie zijn. Ze zien zichzelf (eindelijk) als een soort van centraal data en integratie-platform. Dus ze willen Blackboard zo uitbreiden dat het makkelijker wordt om andere systemen te koppelen (en deze koppeling te beheren) zodat Blackboard meer een soort van centraal punt wordt dat data kan leveren en accepteren aan en van andere system. Wat volgens mij ook de enige goede weg is voor Blackboard. Als ze dat niet zouden doen dan blijven developers en admins systemen op een non-loosely manier koppelen wat funest is voor het onderhoud en managen van de systemen. Nou alleen nog zien hoe ze dat gaan doen, hoe die implementatie eruit gaat zien. Want helaas leert de geschiedenis dat de ideeën wel goed zijn maar de uiteindelijk oplossingen niet altijd even handig zijn. Awel, we zullen zien. Ben allang blij dat ze voor deze weg hebben gekozen.
Ik vind sowieso dat de houding van Blackboard de afgelopen 2/3 jaar verbeterd is, ze luisteren steeds meer naar developers, admins en early adopters die verder willen kijken dan alleen de standaard Blackboard fuctionaliteit.

Gisteren hadden we de Client Appreciation party die werd gehouden in de Star Trek Experience in het Hilton Hotel. Elk hotel is een casino met kamers. Elke interessante bezigheid bevindt zich hier dus in casino`s. Mensen worden ook constant door de casino`s geloodst, als je naar je kamer wilt, naar buiten, uit de monorail stapt, naar de shops of restaurants wilt, je moet door rijen van slots en goktafels. Anyway. De experience voelde een beetje oud aan, per 1 september wordt hij dan ook afgebroken en volgens mij is het nog steeds onduidelijk of hij verbeterd wordt of helemaal plat gaat. De experience bestaat uit twee delen, ik mag niet precies zeggen wat de experience inhoudt maar die klingons experience is de beste.
Aangezien er nergens leuke bars zijn eindigen we weer in de bar van het casino. En ze hebben waarachtig kriekbier, dat was me nog niet eerder opgevallen.

dinsdagochtend
Zoals ik zei is vandaag de beste dag van de conference. Helaas zijn er op een aantal moment gelijktijdig interessante presentatie`s dus het is beetje zoeken. De belgen geven een interessante presentati over hun Maven project. Met dit project heb je een soort van standaard leeg blackboard building block. Dit zorgt ervoor dat je niet meer direct op de server hoeft te developen of steeds een nieuwe versie van je werk moet uploaden naar de Blackboard server. Pretty nifty dus.
(7/15/2008 10:42:46 PM) door Michiel (1 reacties)

What happens in Vegas

Loathing in Las Vegas

zondagochtend
Auw. Een jetlag gecombineerd met geen echt avondeten, weinig slaap en een paar biertjes heeft nooit de goede uitwerking op de vochtbalans in mijn hersenen. Auw. Moet nu gaan. Conference. Auw.
(7/13/2008 5:30:10 PM) door Michiel (0 reacties)

Chicken diner!

zaterdag
Milieubewust als ik ben had ik `s nachts de airco uitgezet en ja hoor, ik werd badend in het zweet wakker, 27C was het geworden zonder airco.
Om 9u ben ik bij de BestBuy blijken die winkels pas om 10u open te gaan. Om de tijd doden ga ik naar een subway om wat te drinken. Ben de enige klant en op een gegeven moment komt er een of andere hele brede lunatic binnen die me allerlei vragen begint te stellen, hij komt nogal dreigend over en hij komt steeds dichter bij mij en mijn tas en hij vuurt vragen af als een haas die poept (lees `Wie heeft er op mijn kop gepoept` er maar op na). De baas van de subway schiet naar achteren, `t is onduidelijk of hij de politie waarschuwt of zich uit voeten maakt. Gelukkig fietst er net een bike-cop langs en stopt er een cop aan de andere kant van de straat. En dat schrikt hem af. Toch maar in de hal van de mall wachten, in de buurt van de security. Blijkbaar is al op die politie wel nodig. Op de weg naar de mall werd ook al duidelijk dat een paar honderd meter achter The Strip behoorlijk wat armoe is. Veel mensen met karretjes met spullen en een paar yard-sales met echte thrash.

Terug in het hotel besluit ik naar de Spa te gaan, mijn verwachtingen zijn groot aangezien ze hier nogal uitpakken maar helaas, het is nog lelijker dan thermae2000. Terwijl ik hoopte op een lekkere loungeplek buiten met cocktails en vers fruit bestond deze uit een paar rijen stoelen die allemaal naar de tv gericht waren met daarop snurkende japanners en herrie makende amerikanen in een kamer zonder ramen laat staan frisse lucht. De pool buiten (de grote pools) zitten vol.
(7/12/2008 11:13:32 PM) door Michiel (6 reacties)

Viva Las Vegas!

En ja hoor, wat denk je maar verwacht je toch ook niet als je in Vegas landt en uit de slurf van het vliegtuig stapt? Slots! One-armed bandits! Da`s echt het eerste wat je ziet, overal! Zelfs bij de lugage-claim. (beetje wazige foto aangezien je bij de lugage claim normaal niet mag fotograferen, maar he, this is vegas baby)
`k Ga nou eerst even douchen, dan iets eten, even kijken naar al die rare lui in het casino, misschien een stukje op de strip lopen en dan ga ik lekker slapen, ben een beetje moe.

(7/12/2008 7:03:15 AM) door Michiel (0 reacties)

Vrijheid

Van een heel andere kleinere echt nietige maar wel lekkere orde is de vrijheid die wij nu hebben: de kinderen op school, en de auto gepakt. We gaan weer naar Werchter!
Dusseh: doeg en Rock On!
(7/3/2008 9:04:33 AM) door Rianne (2 reacties)

Planten, vormers en bedrijfsvrouwen

Spannend natuurlijk omdaarna de uitslag te lezen. Een beetje net als bij de kieswijzer komt er voor iedere rolbeschrijving uit in hoeverre die voor jou opgaat.
Mijn zelfperceptie komt het meest overeen met die van de Vormer.
Vormer (VM)
De Vormer is een gedreven, wilskrachtig persoon, met een grote dosis nerveuze energie en een sterke drang om te presteren. Hij is vlot, impulsief en ongeduldig. De VM daagt uit en voelt zich snel uitgedaagd. Hij geniet van strijd en woordenwisseling, maar moet wel winnen. Als het tegenzit, raakt de VM snel gefrustreerd, geemotioneerd en ongedurig. De VM is gericht op resultaat, verbindt daar zijn `ik` aan en weet anderen in beweging te zetten. Hoewel hij voortdurend wordt geplaagd door twijfels over eigen kunnen, die alleen door resultaten kunnen worden weggenomen, ervaart zijn omgeving hem vaak als dwingend, stuwend en assertief. Hij is een moedige en vrijmoedige ondernemer, die er voor zorgt dat dingen in gang worden gezet en die mensen vooral ziet in relatie tot het te bereiken doel.

Met name na de eerste paar zinnen dacht ik vooral: ik kan nu echt nooit meer ontkennen dat Meis op mij lijkt. Ik zeg altijd al wel dat in de botsingen van mij met mijn dochter een flink aandeel van mij zit, van mijn kant uit. Maar ik probeer toch het vinnige, het actief (ipv reactief) obstinaat gedrag aan verschillende andere mensen in Meis haar stamboom te wijten.
Ik zal het niet meer doen.
(6/24/2008 1:02:21 PM) door Rianne (3 reacties)

Fifteen seconds of fame

Senne en Meis = Welp en Bever

Ander geweldig of langverwacht nieuws, of wellicht allebei: vandaag bericht gehad dat mijn proefschrift is geaccepteerd of goedgekeurd of zoiets door de leescommissie! Hoera, nu kunnen we een datum gaan prikken om te overleggen wat er nog moet gebeuren voor we een datum kunnen prikken om een datum te gaan prikken.
Maar ik ben wel blij hoor!
(6/20/2008 11:05:33 PM) door Rianne (4 reacties)

Tuurlijk is de CT eng

Maar toen. Ik wil niet, ik doe niet, ik vind `t eng.
Jawel Meis, het moet hè, en het is zo voorbij. Het gaat geen pijn doen zei de meneer van de scan nog. Voel maar eens aan de tafel, zei ik, terwijl ik haar hand er tegenaan duwde.
Ik dacht twijfel in haar stellige lijfje te voelen, en zette haar op de tafel. Maar ze kroop tegen me omhoog, nee, nee, ik wil niet, schreeuwde nu bijna. Michiel probeerde te sussen en uit te leggen dat het echt moest, en dat mama er bij zou blijven. En ondertussen verplaatste mijn hoofd zich naar de andere kant. Oh hemel, van die discussiërende ouders. Mensen, hallo, het kind is vier, net een meter hoog!
Ik probeerde in alle macht dat hoofd weer weg te zetten en mijn mamahoofd en -buik aan te spreken. Wat had Meis nu nodig om zich rustiger te voelen?
Nee, nu schets ik het iets te gezellig. Ergens hier al had ik haar geprobeerd op de tafel te leggen, wat natuurlijk alleen maar ging door haar er op te duwen en vast te houden. Ergens heb ik ook al gezegd dat het anders met het `billenspuitje` moest, de narcose waar ze de vorige keer zo tegenop zag. Ja, ja, ja! Ik wil een billenspuitje, ik wil met, ik wil mehehet! huilde Meis.
Ik voelde me slecht.
Ik vroeg aan de meneer of ik het mocht voordoen. Prima. Met loodschort en al klom ik op de tafel. Meis keek vanaf Michiels arm veilig toe. Ik ging liggen, kreeg de steunkussentjes tegen mijn hoofd en de band over mijn voorhoofd. Zwaaide naar Meis, lachte. De tafel bewoog en ik ging de cirkel in. Meis keek benauwd. Dan opgelucht dat ik nog lachte.
Vooruit, ze ging liggen. Schoof zelfs uit zichzelf om hoog toen ik vroeg aan de meneer of ze iets hoger moest liggen. Maar toen de kussentjes in beeld kwamen zakten we weer terug naar punt nul.
Toen stond er een intensive care patient voor de deur, en dit leek allemaal niet zo succesvol.
De scanmeneer legde uit dat hij niet zomaar wilde proberen, ook niet als ze misschien ietsje rustiger was, want het zijn toch röntgenstralen op een kindje van nog geen vijf jaar.

Terug naar de KNO-poli, om een aanvraag te vragen mét narcose. Dat betekent weer eerst naar de anaesthesie-poli daarna, en dan een datum plannen dat al die mensen kunnen helpen.
Bij de KNO-poli duurde het een tijdje, en ik liet Michiel en Meis vast naar huis/school terug gaan.
Jammer, want toen ik eindelijk aan de beurt was, bleek de grote specialist aanwezig die graag in Meis haar oor had gekeken. Dus daar moest dan maar een afspraak voor worden gemaakt. Misschien hoeft er dan geen CT. Oh?
Er was tijdens de ingreep een poliep gezien. Die poliep kan zo`n cholesteatoom zijn waar ik hieronder over schreef. Het kan ook komen door een ontsteking. Ik gaf aan dat de druppels die we die dag gekregen hadden, beter hadden geholpen tegen het loopoor en de stank. Precies, en als de poliep nu weg zou zijn, zou `t naar alle waarschijnlijkheid geen cholesteatoom zijn. Vandaar dat dan een superspecialist, een KNO-arts die zich heeft gespecialiseerd in naar en in oren kijken, een otoloog, moest beoordelen of er nog wel een CT moest. Want nog eens narcose, dat is ook zowat, dat doe je niet zomaar.
Precies, en röntgen ook al niet.

De afspraak kon pas op 12 augustus zijn. Echt waar. Ik accepteerde, en sjokte naar buiten. Op de gang moest ik bijna huilen. Aangezien dat niet zo heel vaak gebeurt, dacht ik een seconde na en liep terug. Ik vroeg aan de baliemedewerker of ik even mocht aankloppen bij de dokter waar ik net was geweest. Volgens mij was er nog geen nieuwe patiënt binnen. Dat haalde haar over de streep en ze keek voor mij of de dokter inderdaad alleen nog maar met de co-assistent was.
Ik vertelde de dokter bedrukt dat ik het toch wel heel vervelend vond dat ik Meis naar huis had laten gaan, en dat we zo dichtbij woonden dat we snel terug konden zijn en dat de afspraak pas op 12 augustus kon.
Maar de poli vandaag was te strak gepland, maar binnenkort wil de geweldige dokter wel wat eerder naar de poli komen om in Meis haar oor te kijken. Hoezee, hoera, over twee weken stapje 9 in de verre reis naar beter horen.

Is ook logisch, zei iedereen bij de KNO op de mededeling dat Meis de CT te eng had gevonden. Daarmee zakte mijn ergernis wel wat. En ergerde ik me vooral aan dat ik me überhaupt ergerde aan het feit dat ons Meisje zich niet over de angst voor het giga-apparaat kon heenzetten.
Op mijn werk kan ik prima omgaan met kleuters die te bang zijn om te hinkelen, of hun broek uit te trekken. Bij de meesten lukt het me stapje voor stapje wel. Bij de enkeling die echt niet wil, plan ik een nieuwe afspraak, en dan lukt het dan wel. Ik erger me zelden tot nooit aan de ouders. Weet nog van Senne op het CB, dat het gewoon een kind-eigen reactie kan zijn, meestal niks te maken heeft met verwennen of overbeschermen. Heel vaak hebben de kinderen bij de assistente prima meegewerkt, of kinderen die daar helemaal stijf zaten en niks deden, zijn bij mij wel los en coöperatief. Het is allemaal maar een momentopname.
Maar vandaag was ik de moeder. En ik wil gewoon weten wat er in dat oor aan de hand is, en niet nog meer uitstel.
De balans tussen troosten en toegeven, ruimte geven of de hele hand, ik vind `m moeilijk. De kinderen naar je laten luisteren zonder repressie toe te passen, indruk te maken zonder dat ze bang voor je worden?
Ze heeft haar verrassingsei niet gekregen, en voor zover ik weet er ook niet meer om gevraagd.
(6/18/2008 8:40:01 PM) door Rianne (5 reacties)

Familie na famillie na familie

De oren van mevrouwtje Stinkoor

My point exactly.

Gisteren ging Meis naar het ziekenhuis, om buisjes in haar oren te krijgen. Sinds zo`n beetje de herfst hoort Meis duidelijk minder. Haar oor, rechts, stinkt ook. Maar er kwam aanvankelijk geen prut uit, geen welbekend loopoor. De huisarts heeft geprobeerd haar oor uit te spuiten, omdat er een grote oorsmeerprop zat. Daarna zag ik (met mijn otoscoop) een ontstoken oor, of in ieder geval gehoorgang, of in ieder geval pus in de gehoorgang. De huisarts wilde nog wel afwachten. Maar toen ik dat niet meer wilde, wilde ze ook best doorsturen naar de KNO-arts, ook omdat Meis haar uitspraak niet echt heel goed op gang was.
De KNO-arts zag pus, en wilde dat wegzuigen. Met een heel klein zuigertje, zoals bij de tandarts. Maar Meis zag dat helemaal niet zitten, dus dat moest een tweede afspraak worden met mama erbij. Maar ook toen zag de KNO-arts het niet zitten, en de derde keer vond hij het zelf toch te eng. Wat als ze op het laatst toch beweegt en hij door haar trommelvlies zou prikken? Dus, een afspraak bij een van de bazen, en de gehoorstest vervroegd.
De gehoorstest gaf aan dat we wel mochten opschieten, want ze hoorde aan allebei de kanten niet echt goed (de piepjes moesten tot 50 of 60 decibel opgeschroefd voor Meis ze hoorde). Links was ondertussen ook mee gaan doen. Gelukkig besloot deze KNO-arts, gewoon een andere assistent, dat het tijd was om in te grijpen: buisjes en de neusamandel eruit.
Goed, gisteren was het dus zover. Meis ging goed haar best doen zei ze. Premedicatie moest toch via `de billen`, maar was zo gepiept en deed maar een beetje pijn. Ze had er erg tegenop gezien. Daarna genoot Meis van haar eerste drugs-ervaring, vond de vlinders geweldig en papa`s ogen nog veel meer. Ze bleef maar wijzen, plukken en friemelen aan Michiels ogen en wimpers, en daarna bij zichzelf!
Ze ging zonder te huilen duf en wel mee met de verpleegkundigen, en bij terugkomst was de onrust en het huilen ook wel met een kwartiertje weer klaar. Ze verbaasde zich zo over het gehuil van het buurmeisje dat even later terug kwam, dat ze volgens mij zelf al weer vergeten was dat ze ook zo deed.
Foto`s vind je hier.

Toen kwam the verdict. De KNO-arts kwam vertellen hoe het was gegaan.
Links hebben ze gewoon wat vocht kunnen wegzuigen en een buisje kunnen plaatsen.
Rechts een ander verhaal.
Rechts was het trommelvlies flink naar binnen gezogen, in een vacuüm als het ware, tot over de gehoorsbeentjes heen. Het zat vast aan iets (achterwand, onderwand of de gehoorsbeentjes? ergens aan in ieder geval) van het middenoor, en ze kregen het niet losgepeuterd. Er is rechts dus nog geen probleem opgelost, er is een probleem bekeken.
Binnenkort moet er met een CT nog beter gekeken worden naar haar os petrosum, het bot waar het oor in ligt. En dan bedacht hoe haar te helpen.
Ik kreeg het aanvraagformulier voor de CT, en daar haalde ik nog wat meer informatie uit. Ik zal hieronder proberen uit te leggen waar men aan denkt bij Meis haar rechteroor.

Allereerst vind je hier een duidelijk (engelstalig) animatiefilmpje over het hoe en waarom van buisjes (doorklikken naar ear tubes, derde van boven).

Samenvatting: normaalgezien botst geluid tegen het trommelvlies, dat de trilling doorgeeft aan de gehoorsbeentjes, die dit weer doorgeven aan het slakkenhuis, die de signalen voor het brein maakt waardoor we geluid gewaar worden. Het trommelvlies scheidt het middenoor (met daarin de gehoorsbeentjes) van de buitenwereld. De buis van Eustachius zorgt ervoor dat de luchtdruk in het middenoor gelijk is aan die in de buitenwereld (zodat het trommelvlies in principe ontspannen staat), door bij een groot drukverschil even open te gaan. Dat is het ploppende geluid als je in een vliegtuig stijgt of als je een berg afrijdt. Als de buis van Eustachius zijn werk niet doet, blijft er ook vocht in het middenoor staan. Door dan een buisje in het trommelvlies te plaatsen wordt vocht en lucht toch afgevoerd.
Dat is dus in het linkeroor.

Rechts bestaat een zogenaamde atelectase van het trommelvlies. Een ingeklapt trommelvlies is dat, het is door drukverschil (zoals uitgelegd in het filmpje), naar binnengetrokken. Meis heeft overigens nooit klachten gehad van oorpijn, wat wel opvallend is. Wel `kriebel`.
Het trommelvlies zit nu over de gehoorsbeentjes heen gevouwen, en ergens tegenaan geplakt. Waarschijnlijk doordat de buis van Eustachius zijn werk niet deed als drukhersteller, waardoor het naar binnen getrokken bleef. Bij Meis is het een verregaande graad van atelectase (graad 4), en ondanks dat er verschillende graderingen zijn, is dat in alledrie de versies de ernstigste. Tijdens de operatie gisteren kregen de artsen het trommelvlies ook niet losgepulkt van waar het dan ook tegenaan geplakt zat.
Waar de KNO-arts nu benieuwd naar is, zo zag ik op de aanvraag, is of er (ook) sprake is van een zogeheten cholesteatoom. Dat is een in principe een goedaardig groeisel van huid waar het niet moet, in dit geval in het middenoor. Dat kan ontstaan door bijvoorbeeld veelvuldige onstekingen bij een dergelijk teruggetrokken trommelvlies, en op zichzelf veroorzaakt het ook weer ontstekingen. Er ontstaan namelijk zakjes (plooitjes) waarin dode huidcellen die normaal gezien afgevoerd zouden worden of er helemaal niet zouden zijn, zich verzamelen. En het meest schadelijke eraan is nog, dat die verzamelingen van dode huidcellen, enzymen afgeven die het omliggende weefsel aantasten, om zo ruimte te creeëren. Maar wat kapot is, is dan ook kapot.
Dat is natuurlijk een grote vraag nu, wat betreft Meis haar oor.
Daarom ondergaat ze over twee weken een CT-scan van dat oor. En als dan duidelijker is wat er aan de hand is, kan ook worden bedacht wat en hoe er gerepareerd kan worden.
"Die oor is klaar he mama? En die niet hè?"
"Precies."
"Wat?"
"Niks schatje, laat maar."
"Wél! Je zéí wat! Wát zéí je?!"
(Slechter horen heeft niet alleen invloed op de spraakontwikkeling..)
(4/6/2008 10:07:17 PM) door Rianne (3 reacties)